Zaman Zabıtası

Oktoberfest' doğru...

2011-10-09T01:44:00.000+03:00

Anlamsızlık Satışı

2011-08-07T19:16:00.002+03:00

bunu satın alan insan var.

<10 IQ'ya hitap eden ürünlerimiz sitemize eklenmiştir.

Peter O'Hanraha-hanrahan - trade agreement

2011-08-03T00:35:00.001+03:00

Mecidiyeköy-Taksim Hattı

2011-06-17T02:29:00.025+03:00

Otobüs sabaha karşı 04:00'de Taksim'den kalkıyordu. Erkendi. Vakit boldu. Mecidiyeköy'den Taksim'e yürümeye karar verdim (Aslında 01:30'da kalkıyordu ama yürüyerek gittiğim için otobüsü kaçırdım ve mal mal Taksim'de gezindim, ortaya bunu mini gezinti yazısı çıktı).

İşte Mecidiyeköy köpek imparatorluğunun protagonisti "Low Polygon Köpek". Gerçekten de aksiyonu bol Mecidiyeköy'de Tanrı optimizasyona ihtiyaç duymuş ve bu harika yaratığı mümkün olduğunca az poligonla dünyaya getirmiş. 3 adet içiçe geçmiş dikdörtgen prizmadan oluşuyor. Az poligon sayesinde en karmaşık sahnelerde bile takılmadan hareket edebiliyor. Çok uzun süredir burada, en azından 20 yaşında olduğunu tahmin ediyorum. Güzel bir hayvan lovpoligonköpek... Sevilebilitesi yüksek.

4 senedir bu etapta bu saatte ilk yürüyüşüm. Trans nüfusunda bir değişiklik yok. AKP iktidarında her şey eskisi gibi devam ediyor. Yalnız Şişli civarındaki trans kardeşler askerlik arkadaşlarımı andırırken Elmadağ'dan itibaren Jenna Jameson estetiğine doğru güzellik grafiği yukarı tırmanıyor. Yukarıda en sevdiğim Sega Dreamcast oyunlarından biri "Space Channel 5"dan fırlamış bir kardeşi görüyorsunuz ya da göremiyorsunuz. Kamera ancak bu kadar çekebiliyor. Çekmemesi daha iyi tabi (to serve and guard the innocent)

Bu İstiklal caddesinden Selanik'te paralel olarak beş tane var. Hiçbiri bu kadar kalabalık değil. 50 metrede bir kiosklarıyla olsun, şahane kitapevleriyle, ucuz ferah kafeleriyle olsun Beyoğlu'na beş çeker. Kalabalığından, unutmak istediğim bazı anılardan dolayı burayı sevemiyor, insanlar neden buraya mahkum anlayamıyorum. Anca bu saatlerde tenhalaşınca biraz çekilir oluyor...

Güzel bir İş Bankası reklamı olur bu foto: "Paranız bizdeyken istediğiniz her yerde huzurla uyuyabilirsiniz"

işte öyle bir yer

2011-05-28T22:21:00.000+03:00

maç linki aramaktan iflahım skildi lan.

Absürt

2011-05-28T20:09:00.002+03:00

2010 Temmuz, Hürriyet

Starcraft 2

2011-05-13T19:50:00.008+03:00

Alexis Texas, Gülben Ergen, Video, Porno gibi search query'leri ile gelen arkadaş, burada sana ekmek yok ama enteresan bir anı yazısı olduğuna inanıyorum. Takıl işte....

Southpark'ta Cartman yeni Nintendo çıkana kadar sabredemeyince zaman makinesiyle geleceğe gidiyordu. Ben de baktım SC2 çıkacak gibi değil 15 ayda anca çıkar herhalde diye askere gideyim bari dedim. Hafta sonu çarşı izinlerinde kağnı gibi makinalarda sc sitesinin başında çıkan bombastik videonun yüklenmesini bekledim carcarcar. yeni unit'lerin özelliklerini okudum, hatmettim. Araç patlama videolarını defalarca seyrettim. akşam olup bölüğe döndüğümde ise bambaşka bir dünya beni bekliyordu. Sibirya steplerini aratmayan dımdımlaztırrak Mamak tepelerinde kıçım donaraktan mıntıka temizliği yaparken, çer çöp, dal parçası, sigara izmariti vs. toplarken yavaş yavaş geçirdiğim değişimin farkında değildim. Sonradan boyutu anlaşılacak devasa bir trajedinin figüranı olacağımı nereden bilebilirdim. SCV'ye dönüşmüş bir Gregor Samsa'ydım artık. Yok firebat'e dönüşen Mr. Jekyll Doktor Hyde idim. Ya neydi bu değişenler işte onlardan biriydim. Bir emir geliyor ve saçma sapan işler için oradan oraya anlamsızca koşuşturuyorsun. Emri sorgulamıyorsun, neden yaptığını düşünmüyorsun. komutan birşey dediğinde "emret gonutanınm!" yerine "esssvii gottu go sör" dememek için kendimi zor tutuyordum. Çekmeden bilinemez bir çileymiş.

Neyse askerlik bitti. SC2 çıkmadı bir sene daha bekledim. Sonra grafik kartı istiyormuş yeni grafik kartı aldım sırf. Detay sağ olsun beta key verdi yükledim. Oyun başladı. SCV'leri seçtim ve minerallere yolladım. Çocuklar melim melim "essivi gottugo sör!" derken içimi bir burukluk kapladı. Askerlik anılarım depreşti... Dedim napıyorum ya sittiret simdi askerliği falan drama yapma pezevenk senelerdir bekliyorsun tadını çıkar.

Açtım bir online. Paso rush yiyip durdum. Bir rush, iki rush, beş rush ne oluyor derken şevkim kırıldı. Ben ki Broodwar'un RZR rip'ini 33.6 modemle çekmişim, arkadaşlarıma dağıtmışım, network partilerinde üçe tek başıma ellerine vermişim yediremedim kendime. Vektör çıkmış mertlik bozulmuş. Daha sonra arkadaşlarla attığımız multi'ler de çok tat vermedi. Belki beklentiyi çok büyük tuttum ya da karta kaçıp yavaşladım bilmiyorum.

Modellemeler ve fizikler inanılmaz iyi ama grafikler özellikle şu karanlık ay ışıklı haritaki yer karoları orantısız şekilde büyük ve sanki public domain texture cd'sinden mimarların kullandığı aşınmış taş dokuları gibi özensiz. Şehirli haritalarda stock sound'lardan aşina 1960 model bir buick korna sesi geliyor (şaka mı?). Blizzard'a yakıştıramadım. Yani 12 sene sonra state of the art bir iş bekliyorsun. Nerede Company of Heroes'daki işçilik nerede bundaki çevre düzenlemesi, otlar ağaçlar iğreti duruyor. Her ırkı çok farklı tarzlara sahip ekipler yapmış sanki, genel görüntüde bir tutarlılık yok. bir adam oturur 3 ırkı çizer bir genel bir bütünlük olur bunda yok. Kolaj gibi duruyor. Bir sanat yönetimi problemi var. Zerg'ler mükemmel. Protoss'ların eski görkeminden eser yok. carrier'lar uçan balondan çıkan sinek bulutu gibi, Terran'larda araçların büyüklüğü hissedilmiyor, Lego oyuncak gibi duruyorlar.

Neyse oynanabilirlik kötüleşmişken bunlardan bahsetmek yersiz. Bir ara yine kurup bakarım belki ama son baktığımda buddy'ler haftalardır online olmamış gözüküyordu. Ama sinematikler efsaneydi. 2020'deki Starcraft 3'de buluşmak üzere.

EasyWords

2008-05-11T02:19:00.002+03:00

Zabıtalar, zabıtaseverler,

Yabancı dilde kelime ezberleme olayına girmek isteyenler için bir yazılım geliştirdiğimi buradan milyarlar duysun isterim.

http://easywords.glowingeyes.net adresinde ikamet ettiği doğrudur.

Dünyayı çözümseyen anket sonuçlandı

2008-02-26T15:31:00.004+02:00

Noter eşliğinde yaptığımız devasa çaplı minik anket sonuçlandı. İçinde bulunduğumuz dönemde insanların dünyayı algılama biçimine odaklanmış olan anketten elde edeceğimiz sonuç bizi hiçbir yere götürmeyecekti. Zaten öyle de oldu. Fakat neticede bir anket daha sonuçlandı ve belli belirsiz bir tatmin yaşandı.

44.000 kişinin katıldığı (yazıyla 44) anketimizde katılımcılara şunu sorduk: "Şu ara dünyayı nasıl buluyorsunuz?" Anket bittiğinde elimizdeki sonuçlar gerçekten şoşaltıcı bir tablo önümüze koydu.

Sıkıcı (4%)
Yetersiz (4%)
İdrak edemiyorum (27%)
Neşe veriyor (0%)
Bıraktığım yerde duruyor (13%)
Bi terslik var gibi... (22%)
Cinnetim yakındır! (22%)
Her şey çok güzel bence (4%)

"Cinnetim yakındır!" ve "Bi terslik var gibi..." seçenekleri anketimizde ikinciliği paylaştı. Sonuçlara bakıldığında gidişatta bir gariplik olduğunu henüz fark edenler -ki bunlar bir sorunun var olduğunu kendi başlarına idrak etmiş fakat bir başına olmanın çaresizliğiyle birilerini ve bizzat kendilerini uyandırmak için bir çağrı yapıyormuş gibi duran "bir terslik var gibi..." seçeneğini işaretleyenler- genelde 24-27 yaşları arasında. Tahammülsüzlük için güzel bir yaş aralığı.

"cinnetim yakındır" seçeneğini işaretleyen katılımcılar ise idrak, itiraf aşamalarını geçmiş olsa da toplu gayretlerden ümidini kesmiş bireysel olarak bir patlama yapabileceğini, hani duruma göre insan kellesi bile uçurabileceğini ve bundan sorumlu olmayacağını ifade ederek birilerini korkutup hareketlendirmek isteyenlerden ve olayların kendisini delirtmesinden endişe eden yetkililerden oluşuyor.

Dünyanın şu anki halinin neşe verdiği insan sayısı anketimize göre sıfır. Yani 7,5 milyarda 0. Kısaca dünya mutsuz. Dünyayı sıkıcı bulanların ve yetersiz bulan James Bond'ların oranı da yüzde dört. Anlaşılan o ki dünya hiç kimseye istediğini vermiyor. Buna rağmen hali hazırda taze bir aşk yaşayanlar da yüzde dörtlük bir orana sahip zira onlar "her şey çok güzel bence" seçeneğini işaretlemişler. Bir insanın bu kadar kör olabilmesinin nedeni sadece henüz aşık olmuş ve aşık olduğu insanla o dakikalarda birlikte olmasıdır muhtemelen.

Anket neticesinde görüldüğü üzere 70 trilyonluk Türkiye'nin ciddi bir sorunu var: Dünyayı idrak edememek. Dünyanın hal ve gidişatı insanların duyarlılık eşiğini aşmış durumda ve dolayısıyla olaylar, insanlar ve dünya düşünülüp tartılmadan belleğin ardiyelerine gömülüyor. Sanılsandığı kadarıyla her ne kadar idrak yolları tıkanmış olsa da kişiler en azından dünyayı idrak edemediklerini idrak etmiş gibi görülüyorlar. Bir başlangıç... Bu aşamada dünyanın anlaşılamaz hale gelmesinin var ettiği taşınamaz yükün yarattığı patlama oy vermek biçiminde tezahür ediyor. İdraktan sonraki çözüm yolunun ilk adımı olan itiraf sözle, yazıyla, eylemlerle, toplu halde veya küresel ekonominin dinamiklerini dinamitleyerek yapılmıyor. Aksine son derece kolay bir şekilde açığa vuruluyor. Anket tıklamak. İşte bunu yaptık. Ama en azından bir haşlangaç demiştim. O iyi.

Neticeye gelecek olursak miyadını doldurmak üzere olan dünyanın gelecek endişesi olan her insanı bunalımlara sürüklediğini artık biliyoruz. Sadece aşık olan ve anda olan insanlar dünya ile mutlu olabiliyorlar. Bu noktada tek gerçek aşk diyebiliriz ya da şöyle yorumlayabiliriz. Bilmek kahrolmaktır.

Öyleyse anketimize katılan tüm katılımcılara şu parçayla edâ edelim:

"Zaman akıp gider durulmadan
Ne sual ne cevap bulunmadan
Biz onun içinde bitip kahroluruz
Bize yaşamak yok yorulmadan

Bilirim hayatın güzelliğini
Bilirim sevenin ne çektiğini
Dertler bizim için, sevmek bizim için
İşte gel de yaşa kahrolmadan..."

4-6 Nöbeti

2008-02-10T13:17:00.000+02:00

Rüyamda sabah 04:00-06:00 nöbeti tutuyorum. Saate bakıp bakıp duruyorum zaman geçmek bilmiyor. Sonra nöbetçi geldi beni dürtüyor: "kardeş kalk 4-6 nöbetin var!". Ulan zaten nöbet tutuyorum nereye kaldırıyon mnagdmn. Arkadaşlar bu da böyle bir anımdı... sevgiler saygılar

Smyrna 2008

Müslim gönüllere giren olsa olsa Yusuf İslam

2008-01-25T22:12:00.000+02:00

Gayrı "ihtiyarı" öğrendiğim bir şey var. Medeniyetlar İttifakı. Zira ihtiyarlayınca bu tür şeyleri öğrenmek zorunda kalıyor insan niyeyse.

Şimdi kardeşim bu nedenle Türkiye, "Co-Sponsor" rolü üstlenmiş bir ülke olarak, Birleşmiş Milletler'in desteklediği ve katılım göstereceği bu Medeniyetler İttifakı ile ilgili çeşitli organizasyonlar tertip edecek. B

Bunların biri de 19 Mayıs. 19 Mayıs 2008 günü, -tam sayısını hatırlamıyorum- 200'den fazla milletten gençler Türkiye'de toplanacaklarmış. Tarihi bir mekânda büyük bir konser verilecek ve dünya gençleri bir araya gelecek. O gün tabii Türkiye vitrine çıkacak; "islam karşıtlığı"na karşı modernliğini gösterecek, Avrupa Birliği'ne, her milleti bir araya getirebilecek ve bir arada eğlendirebilecek kadar medeni olduğunu gösterip "bir daha düşün" diyecek, reklam yapacak falan işte ve o kadar farklı milletten genci gerçekten eğlendirecek. Hatta Başbakan Erdoğan'ın sözleriyle bu şöyle olacak: "Avrupa, Amerika, Orta Doğu, Afrika ve Uzak Doğu'dan; Müslüman, Hıristiyan, Yahudi; binlerce genç konserde aynı şarkıları söyleyecek." Ressam, yazar, müzisyen, film yapımcısı, kültür endüstrisinin liderleri hep bir arada olacak ve birçok ülkede canlı yayınlanacak gösteriler bilmemne ve tabii ki konser canlı yayınlanacak.

İyi, buraya kadar güzel. Harika falan. Ama konserde "medeni Türkiye"yi temsil edecek, dünyaya gösterecek üstelik gençleri coşturacak isim biraz garip: Yusuf İslam.

AKP'yi bir yerde anlamak mümkün. Hani Bülent Ersoy'un ya da Pink Flamingos'tan da bildiğimiz Divine'ın travestiler için drag queen olması gibi kendi yolunun doğru olduğunu ispatlamaya çalışan ve hatta belki kafalarındaki dogmatik islamı her ülke/dünya vatandaşına zerk etmek isteyen AKP kurmayları için de doğru yolu bulmuş olan Yusuf İslam biçilmiş kaftandır, neticede o da birşeyden başka bir şeye dönüşmüş, bir çeşit drag queen'dir. Örnek gösterilebilir, kabul görmüştür, halinden memnun gibi görünmektedir. Refah tabanından gelme bir AKP müslümanı için Yusuf İslam bir dünya starıdır.

Burada önyargının, vizyonsuzluğun, dar kafalılığının resmini görmemek mümkün değil. Zira bir ideolojiye saplanmış bir insan için, o ideolojinin en starı evrenseldir. Söz konusu müzikse, o ideolojinin müziğini yapan en ünlü kişi dünyanın en önemli sanatçısıdır. Dinleyebileceği en üst düzey, en mest edici, en kaliteli müzik, onun yaptığıdır. Onu dinlerken evrensel bir müzik dinlediğine ve popüler olana sahip olduğuna inanır. Ötesi yanlış yolda olandır ve hiç bir zaman hayatının kesişmemesini istediği ötekidir.

Lakin Yusuf İslam bana hiçbir zaman medeniyeti çağrıştırmadığı gibi, eğlenmek için bir kere bile dinlediğimi hatırlamam, ki zaten ilahiyle eğlenen bir insan değilim. Hem sanırım Erdoğan veya Yusuf İslam'cılar da ilahilerle eğlenilmesini istemezler. Onu da şurdan tahmin ediyorum, bi keresinde radyoda müzik dinlerken bir ilahi çıktı. Baktım "Leylim Ley" türküsüne söz yazılmış, "Allah, illallah..." derken ilahi olmuş, eğlenmeye çalıştım dalgamı geçecektim babam kızdı, "İlahi ile dalga geçilmez" dedi.

Peki Yusuf İslam bu kadar dünya milletinden genci nasıl eğlendirip coşturacak? "Talaal Bedru Aleyna"yı bütün gençler hep bir ağızdan söyleyecek mi? Bu Yusuf İslam'a "Salavat"ı söyletin arkasına da bir "Salli ala Muhammed" bağlatıp, bu sözleri tekrar eden dünya gençlerini onlar çakmadan müslüman yapma çabası mıdır? Nedir?

İşte bunu düşünüyorum bu haberi duyduğumdan beri. "19 Mayıs Atatürk'ü Anma ve Gençlik ve Spor Bayramı"nda tüm dünyaya Atatürk'ü anarken, ulusal bir bayramı kutlarken ilahilerle seslenmenin nasıl bir şey olacağını merak ediyorum, garipsiyorum. Bunun bilinçsizce, akla gelen ilk ismi seçmekle geçiştirilebilecek bir şey olmadığını bilmeme rağmen kendi düşüncemle tartışıyorum: "Lan yoksa ben mi ırkıçıyım, ben mi islamofobik oldum çıktım" diye.

Yusuf İslam tercihiyle Türkiye'nin dünyaya söylediği bir yandan da şudur: "Medenileşmek, ilerlemek, her milleti kucaklamak istiyorsan Yusuf İslam'laş. Onun gibi batıya değil doğuya dön. Beni ifade eden medeniyet figürü bu, sakal, takke, ilahi..."

Biliyorum ki bunu, bunları kabul eden, seçen ve ses çıkarmayan garip Türk insanı, "O filmde Türk'leri nasıl göstermişler öyle ya develer geçiyor, sarıklı, sakallı adamlar falan..." diye hayıflanacak. Bunun ülkesini yansıtmadığını söyleyecek. Aslında gayet medeni bir ülkede yaşadığını düşünüyor olacak. Özellikle de medeniyetin bütün cihazlarını kullandığına inandırıldığı için (oysa yütub'dan başla diğer sansürlere hiç girmiyorum). Oysa maalesef o filmlerde görünce karşı çıktığımız ülkeden hiç bir farkımız yok. Apron'da deve keselim, dünyaya hacılarla ilahilerle seslenelim, cumhurbaşkanımızın, başbakanımızın eşlerinin kafasınd garip şekilli örtüler hatta belki el bile sıkışmıyorlar , şablondan çıkmış mis gibi hacıyağı kokulu siyasi bıyıklar... Bundan fazlası değiliz aslında... Kendimi Yusuf İslam konseriyle birlikte, doğduğum, büyüdüğüm, ağladığım, anladığım bu ülkede azınlık olarak hissetmeye başlayacağım 19 Mayıs gününü sabırsızlıkla bekliyorum. Her neyse, en azından o gün, bana azınlık olmanın ne demek olduğunu öğretecek ve belki o zaman buraya bunu yazmaktan başka bir şey yapmam gerektiğini anlarım...

Ayşeler irrite olmasın, garson da koklayabilsinler

2008-01-17T14:37:00.001+02:00

Ayşe Arman hanfendi hazretlerinin yakın geçmişte yurt çapında infiale yol açan bir makalesi vardı. Söz konusu yazıda önce güzel kokmanın faziletlerinden, kendisinin güzel kokmaya verdiği önemden bahsederek giriş yapıyor, daha sonra geçenlerde (izafiyet teorisini çökerten sözcük) Dubai'den yaptığı kısa bir Türkiye ziyaretinde gittiği lokantada çalışan garsonların koltukaltlarından kesif bir ter kokusu yayıldığını, bunun ne kadar fena bir şey olduğunu, belirtiyor, garsonların koltukaltlarından yayılan o aşağılık kokunun kendisini nasıl da rahatsız ettiğinden dem vurarak, "yurtdışında bunları aştılar artık güzelim, garsonlara botoks yaptırıyorlar, onlar da terlemeyiveriyor." diyerek o günkü yazısını nihayete erdiriyordu. Günde 12 saat boyunca eşşekler gibi ordan oraya koşturan bu garson denen adamlara terlemeyi çok gören zihniyet, bize Dubai'den ithal edildi; ancak mevzunun yerli malı uygulamasını görmemiz de çok sürmedi. Geçenlerde (bak gene geçenlerde) gazetede bir haber okuduk. Falanca lokantanın sahibi bilmemkim, bütün garson kadrosunu almış, doktora götürüp botokslattırmış. Bundan sonra garsonlar, isteseler bile ter kokamayacaklarmış. Gerekçe olarak da, "Şikayetler alıyorduk" demiş adam. "Parfüm sürseler olmuyor mu?" diye sormuş muhabir. Olmuyormuş. "Peki günde 3-4 kere duş alsalar?", buna ne zaman, ne de imkan varmış. Haberi okuyunca birtakım düşüncelere garkoldum. Lan. Dedim. Ben. Dedim. Şu ülkede görüp görülebilecek en pis kebapçılarda bile yemek yedim. Dedim. Fakat. Dedim. Şimdiye kadar bir kez bile yemek yediğim mekandan "Of ya ne yivranç kokuyordu herif resmen sicim sicim terlemiş ANMNSNKYM HAYVAN!" diyerek çıktığımı hatırlamıyorum. Demek ki, bu kadın kazara böyle bir yere gelse, bu kokular arasında beş saniye içinde böcek gibi ters dönüp ölecek. Milletçe ter kokan garson terörüne bir şehid daha vermenin üzüntüsünü yaşayacağız. Dedim.

Peki kim bu garsonları şikayet edenler? Memlekette her lokantada, restoranda yemek yerken bir taraftan garsonlara koku testi yapan, tüm duyargalarını ardına kadar açarak oturan bir Ayşe Armanlar sürüsü mü var? Bu kadını artık biri durdurmayacak mı? Yedi nokta dört yetmedi mi? Olan koltukaltına botoksu yiyen garsoncuklara olmuş. Adamların terleme fonksiyonunu ellerinden almış Ayşe Arman burunlu curnalciler. İşin tıbbi tarafını pek bilemiyorum, bildiğim kadarıyla koltukaltından terle beraber toksin atar vücut, şimdi bu garsonlar (o iğrenç, kokuşmuş) vücutlarından o toksinleri nasıl atacaklar. Bunu da bilemiyorum. Zaten bunları bilmişiz bilmemişiz farketmez (mesajlı bitiriyorum), yeter ki Ayşe'nin içi rahat olsun. Dubai'den yurdumuza yaptığı kısa süreli ziyaretlerde yemeğini yerken, gönül rahatlığıyla içine çeksin o oha derecesinde lüks restoran havasını. Gerisi teferruat, gerisi tırt.

PS: garson değilim.

Kurban derisi toplayan sünnetsiz kundakçı

2008-01-16T18:25:00.000+02:00

Zaman Gazetesi'nin bu haberi harbiden de zanlı hakkında en detaylı ipuçlarını bile bizlere ulaştırıyor. Hani adamın çükünün detaylarını bile öğreniyoruz.

Bu noktada bir kundakçının sünnetli veya sünnetsiz olması ile kundakçılık marifeti arasındaki ilişkiyi ben çözemedim. Mesela "sünnetsiz kundakçı", "azılı katil" katil gibi bir şey midir? Gerçi "azılı katil"i de pek idrak edemiyorum ama hiç değilse bir kulak dolgunluğu var, "kurban sayısı 3'ten 5'ten fazladır" diye bir düşünce oluşuyor kafamda otomatik. Lakin bu haberi okuyunca kafamda "sünnetsiz çük" düşüncesi oluşuyor ki bu beni biraz etkiledi tabii. Üstelik islami zümreye haber ulaştıran bir gazetenin, okuyucusunun kafasında sünnetsiz çük slideshow'u yaratma çabasını da neye yorayım bilemedim.

Toplumu fanatikleştirme adına adeta nokta atışı yapan bu haber sünnetsizliğin toplum tarafından kabul edilmemesi gereken bir durum olduğunu öne çıkarıp provakasyon görevini layıkıyla yerine getirirken sünnetsiz insanı da güvenilmemesi gereken, suç işlemeye meyilli deyim yerindeyse tam bir holosko çocuğu olarak tanımlıyor.

DTP adına kurban derisi toplama meselesi ise apayrı. DTP karşıtı haberlere yüklenme mevzusunu bir derece anlıyorum. Her suçun başına DTP ekle gitsin. Ama bunu bari çocukça, amatörce, bu derece ciddiyetsiz yapma be kardeşim. Öyle bir şey söyle ki ben de düşüneyim, "ha DTP bu yüzden kötü, sahtekâr falan olabilir diyeyim". Bana ne adamın çükünden. Üstelik sen inanıyor musun yazdığın haberin gerçekçiliğine? Bugün sen çıksan dışarı DTP adına bağış toplamaya kalksan seni ağzını burnunu dağıtırlar lan. Üstelik gidip kurban derisi toplamış adam, kurban kesen kesim de DTP'ye vermiş derileri öyle mi? La git... manyak mısın nesin? Manşetine çıkanı gözlerin okusun bir ya.

Mesela Zaman Gazetesi şu haberi yapar mı? "Hacı sakallı adam kursa gelen çocukları taciz etti...", "başörtülü genç kız akp için kuyumcu soymuş", "sünnetsiz nurcu dua ederken aslında sadece ağzını oynatıyormuş..." Yapmaz. Zira işine gelmez. O yönlendirmenin ucu kendisine dokunur.

O zaman bunu da yapmamak lâzım değil mi? Ayrıca polisin neden adamın çükünü kontrol ettiğini de çözebilmiş değilim. Cinsel organın kişinin kimlik kartı mıdır? Oradan ne gibi bilgilere ulaşılır? Ya o çük 40 santimse? Buna hazır mısın?

Zaman Gazetesi'ni bu derece basitleştirilmiş ve açık bir provakasyonu manşet olarak verdiği için kınamak lâzım ama işte herkes kendi kesimine hitap eden yerden bağlıyor mevzuyu. Şimdi Cumhuriyet'e baksan fötr şapkasız kravatsız kundakçı falan der, akit'e bakmak bile istemezsin adamın koltuk altındaki kesilmemiş kıllarının sayısını ve kokusunun neye benzediğini bile yazmış olabilirler.

PS: sünnetliyim.

Rayban gözlük ve silikon dudağın ağlatan aşkı: Fedai...

2007-12-25T17:16:00.000+02:00

Whitney Huston ve Kevin Costner’ın birlikte oynadıkları Bodyguard, 90’lı yılların sulu zırtlak, tümden bayıcı ve fakat bir ekol olmuş filmiydi. Olgunluk yaşlarında gezinen silme dünya kadının favori filmi olan Bodyguard ile Kevin Costner’ın yarattığı sansasyonel auranın etkisinin halen devam etmesi bir yana, o yıllarda Kevin Costner’a aşık olanlar da halen aşklarını muhafaza ediyorlar. Öyle acayip bi etki. İşte o Bodyguard’dan hareketle sürratle dizi formatına uydurulan, Türk televizyon tarihinin kilometre taşı bir dizi var: Fedai... Kevin Costner yerine Türkiye’nin en yapışıklı adamı Tamer Karağlı, ünlü şarkıcı modeline de Türkiye’nin en korkunç makyajlı kadını, Seda Sayan oturtulmuş.

Diziyi bir kez izledim, meraktan. Seda Sayan’ı çok korkunç buldum. Zaten silikonlu dudakları ekranın dörtte üçünü kaplıyor, yüzünü nadiren gördüm. Gerçek hayatta karşıma çıksa altıma işerim. Tamer Karadağlı ise ölümcül derecede karizmatik. İzlediğim bölümde şöyle bir sahne var. Tamer Karadağlı evin kapısında bekliyor. Takımları çekmiş, gözlükler simsiyah ama hava zifiri karanlık. İçeride doğum günü partisi var. Seda acıyor bu badigard Tamer karadağlı’ya “annem dolma sarmış, siz de dışarıdasınız, yersiniz” deyip bir tabak dolma veriyor. Sanki dışarıda dolma yemek çok doğal bir şeymiş gibi. Tamer dolmayı alıyor, gözlükler arkasından muhtemelen ufka dalıyor (biz gözlerini göremediğimiz için öyle farzediyoruz), elinde tabak, dolma, çatal. Çok hüzünlü. Cut giriyor.

Mevzudan hareketle, Seda Sayan ve Tamer Karadağlı’nın başrolünde olacağı yeni dizi proceleri şöyle…

Süperajan: Duygu yoksunu
(Austin Powers)
Süperajan Saffet (Tamer Karadağlı) gelmiş geçmiş en klas ajanlardan biridir. Son yaptığı işten kazandığı parayla bir nargileci açmış, yeni görev beklemektedir. Bu arada çeşit çeşit kızlarla da gönlünü hoş tutmaktadır. Tabii ajan olmasından mütevellit birçok düşmanı vardır. Bunlardan en beteri de zaman makinesini icat etmiş olan Dr. Şeytan'dır. Süperajan Saffet, Dr. Şeytan'ı tek başına yenemeyeceğini anlayınca, ajanlığı bırakıp gündüz kuşağında ağlamalı-göbek atmalı kadın programı yapmaya başlamış olan eski dostu Sayfiye'den (Seda Sayan) yardım ister. İkisi birlikte 1960'lara dönerek Dr. Şeytan'in peşine düşerler. Fakat bilmedikleri bir şey vardır. Sayfiye'nin saçları bu döneme göre çok demode kaçmıştır ve üstelik Dr. Şeytan Diyarbakırlı çok kalabalık bir aşiretin oğludur.

Kadırgalı ve Musevi Damat
(Karayip Korsanları)
Bu dizimiz biraz özel efektli olduğu için otomatikman Türk televizyonlarının gelmiş geçmiş en pahalı dizisi olarak tanıtılacak. Hikayenin pilotu şöyle. Engizisyon Sulukule’de dehşet saçmaktadır. İdamlar, göz hapsi, yüze tükürme gibi işkenceler halkı hayatından bezdirmiştir. Engizisyonun başındaki Kardinal Karlo Kotarelli'nin güzel kızı Kadırgalı Seda Sedan (Seda Sayan) bu duruma çok üzülmektedir. Bir gün gizlice mahzene inerek esirleri serbest bırakmaya yeltenir. O sırada hapiste bulunan demirci çırağı Musevi asıllı Dickhead Dowan’a (Nihat Doğan) tek bakışta aşık olur. Hapisten kurtardığı adamlardan biri olan Cenk Spatul çok kalender bir adam gibi göründüğü için Cenk'e Dickhead’a iyi bakmasını söyleyerek oradan yatağına döner.

Cenk Spatul ve Dichead Dowan kaçış sırasında bir linyit kömürü madeni haritası bulurlar. Bu sayede zengin olacaklardır. Fakat madene giden yolda onları birçok engel beklemektedir. Garip yaratıklar (hepsini Atilla Arcan canlandıracak) da bu madenin peşindedir. Bu sırada, gittiği bir partide karşılaştığı imamdan etkilenen Seda oracıkta Müslümanlığı kabul eder. Seda Dickhead’i Müslümanlığa geçirmenin yollarını aramakta, gün be gün “gel hak dinini seç” diye mektuplar yollamaktadır. Bu mektuplardan birini gören Cenk Spatul müthiş bir twistle kardinale isimsiz bir güvercin göndererek, kızının Müslümanlığa geçtiğini ve erzak almaya gönderdiği Dickhead’ın yerini ihbar eder. Böylece tüm linyit madeni ona kalacaktır.

Kahramanımsın
(Hero)
Kadıköy korsan cd piyasası çığırından çıkmıştır. Polis, hükümet hatta FBI bile bu piyasanın kökünü kazıyamamıştır. Çünkü korsan piyasasını üç tane süper karateci kungfucu kadın korumaktadır (Seda Sayan). Hükümet son çare olarak yenilmez denilen Vural'ı (Tamer Karadağlı) göreve çağırır. Vural bu işleri bıraktığından saç sakal birbirine karışmış, aksi bir tip olmuştur. Basının önüne bu şekilde çıkamayacağı gerekçesiyle önce fiyakalı bir hale getirilir ve sonra da savaşına başlar. Seda Sayan’lardan ikisini büyük mücadeleler sonrası öldürür ama üçüncü Seda Sayan hiç bilmediği bir tarzda dövüşmektedir. Göbek atışı kalp krizine, gerdan kırışı omurilikte kilitlenmeye neden olmaktadır. Vural bu kadına aşık olur... Öldürdüğü diğer iki seda sayan’ı bu üçüncü seda sayan’a anlatmadığı için içi içini yemektedir. Öğrenince kendisini terk etmesinden korkar ve artık senin yanındayım, birlikte mücadele edeceğiz diye söz verir. Hükümet bunu öğrenir, bir dojo ile görüşerek 200 kadar elemanı üstlerine gönderir. İlk onbeş karatecinin ilk iki seda sayan’la karşılaşmadan direkt bunlara geldiğini anlayan üçüncü seda sayan, bir terslik olduğunu sezimser.

Garip duygular içindeyim sana karşı
(Leon)
Levent profesyonel bir suikastçıdır. Sosyal zekâsı düşük olmasına ve asosyal bir yaşantı sürmesine rağmen işinde bir numaradır. Mahinur ise babasından dayak yiyen, anne sevgisi görmemiş genç bir kızdır. Bir gün Mahinur bakkala gitmişken bir adam gelir ve bütün ailesini öldürür. Mahinur olayı görür ve kapı komşusu olan hiç tanımadığı Levent'e sığınır. Katiller Mahinur'u aramaktadır. Levent ve Mahinur arasında sıcak bir arkadaşlık başlar. İkisi birlikte Mahinur'un ailesinin intikamını almaya yemin ederler. Mahinur tam Levent'e milkshake yapacakken Cüneyt Arkın buzdolabına tekme atarak ekrana girer. Büyük savaş başlamıştır.

Yabanda…
(Matrix)
Neco (Tamer Karadağlı) çok zeki bir bilgisayarcıdır (bilgisayarın tuşlarına hızlı bastığından anlarız). Bir gün playmen dergisi satın alır. Dergide Tiridine'nin resimlerini görerek aşık olur ve gidip onu bulmaya karar verir. Tiridine'yi bulduğunda Tiridine Neco’ya “koş” der ve kaçmaya başlarlar. Aypodlar dünyanın kontrolünü ele geçirmek üzeredir ve bundan koşarak kaçmaya çalışırlar. Kaçmaktan öpüşmeye vakit bulamazlar ve biz de “ne zaman öpüşecekler acaba” diye bekleriz. Tiridine kaçış sırasında rastladığı fakir insanlara yol üstündeki dükkanlardan aldığı buzdolabı, çamaşır süpürgesi falan gibi aletleri hediye ederek ulusal bir kahraman haline gelirken, Neco’nun da yasak ilişkilerinden 220 tane çocuğu olduğu basına yansır. Bir tarafta yardımsever bir kadın, diğer tarafta şerefsiz, çocuklarına babalık yapmaktan aciz bir adam. Türk halkı bu aşkı onaylayacak mıdır?

Bir robota sevdalandım
(Terminator)
Serap Okunur (Seda Sayan) ünlü bir televizyon programcısıdır. Sabah kuşağında izleyicilerine yeni bir mutfak robotu tanıtacağını söyler ve kutuyu açar. Kutudan insan şeklinde bir robot (Tamer Karadağlı) çıkmıştır. Ağzına havuç soktuğu anda robot savunma moduna geçer ve Serap'ın üstüne atlayarak "seni korumak için gönderildim" der. Bu sırada stüdyoya bir helikopter girer ve bir sürü insanı öldürdükten sonra Serap ve robota ateş etmeye başlar. Bundan sonra Serap ve robot, helikopteri kullanan diğer robota karşı kanun nezdinde büyük bir mücadeleye girişirler.

Ahlaksız Kadının İçsel Fanatizmi
(Temel İçgüdü)
Bir seri katilin cinayetleri polis teşkilatını birbirine katmıştır. Genellikle ölümlerinden sonraki hafta içi Çarşamba gibi bulunan cesetlerin hiç bozulmaması şaşırtıcıdır. Kulak çubuğuyla yapılan araştırmalar sonucunda kurbanlara aşırı dozda botoks enjekte edildiği ortaya çıkar. Dedektif Cemil (Tamer Karadağlı) bu işi çözmeye karar verir. İpuçlarından yararlanarak ülkenin botoks tüketiminin yüzde 73’ünü tek başına gerçekleştiren şarkıcı Kadriye Tıremelli'ye (Seda Sayan) kadar ulaşır. Kadriye çok albenili bir kadındır. Dedektif Cemil kendini Kadriye'ye kaptırır. Aynı evde yaşamaya başlarlar. İzleyiciye evde seks icra edildiği izlenimi verilmek için Cemil ve Kadriye’nin aynı yatakta uyanmalarının görüntüsü gösterilir. Cemil bir sabah gece boyu her türlü ırzına geçtiği Kadriye’nin yüzünün hiç bozulmadığını fark eder, çorap hurcunda bulduğu botoks tüplerinden de işkillenir ve Kadriye'yi sorguya çeker. Sorguda Kadriye'nin donu görünür. Tüm Türkiye sekiz ay boyunca bunu konuşur, biz de olaydan istifade diziye ara verip devamını düşünürüz bi şekilde.

ps: Montajlar çok düttürükten olduğu için özür dilerim. Eldeki programlar ms paint, xnview, anca bu kadar.

Belediye Otobüsü ve Almanya

2007-10-22T12:31:00.000+03:00

Muhabbet ortamlarında anlatılır, Almanya ulaşım olayını şöyle çözmüş böyle bitirmiş.. Haklılık payları yok değil, kimse grevde değilse dakikler. Otobüsler duraklarda kaldırım yüksekliğine alçalıyor, merdiven çıkmadan adım atarak biniyorsunuz. Cüzdanınızı yoklamak amaçlı arada bir kendi poponuzu ellemenize pek gerek olmuyor, suç oranı Türkiye gibi değil vs.

Lakin insan görmeden gözünde de büyütebiliyor bazı şeyleri. Bugün Üniversite'ye giden meşhur 933 hattına, körüklü bir Mercedes'e bindim. Otobüs tıklım tıklım, adım atacak yer yok. Şöför hoş bakımlı bir bayandı. Arkalara doğru ilerleyelim çağrısında bulunmadı. Ama bundan sonra yaşananlar düşündürücüydü.

Sonraki durakta kapıya doğru (evet) yüklenen Almanlara bu bayan "Orta kapıdan biner miyiz" dedi ve onları oraya yönlendirdi. Tüm Almanlar genci yaşlısı orta kapıdan binip sırtlarını cama verdiler. Bu arada önümdeki ve arkamdaki Almanlarla akraba pozisyonunda, birbirimizin saç kokusunu alarak gideceğimiz yere kadar gittik. Sonraki bir iki durakta da orta kapıdan insan alındığını belirteyim.

İlave : Arkaya yürümek imkansız olduğundan ön kapıdan inmek isteyen 100% alman teyzesi için şöförün indi bindi yapmamızı istemesi, yola dökülmemiz ve tekrar ön kapıdan otobüse binmemiz de aynı yolculuğun parçası olmuştur, olagelmiştir.

Bazı mevzularda dünyanın her tarafı süper düzenliymiş de bir biz Türkiye'de kaos içindeymişiz gibi davranıyoruz. Bunları yeni çıkacak NLP kitabımda yazdım ben. Mutluluğa ulaşmanın anahtarı insanı sevmekten geçiyor. Hayvanları sevmeyen insanları hiç sevmez.

İnsanoğlu kuş misali.

(Not : İlk fırsatta Almanya otobüs içi resimleri çekeceğim. Yukarıdaki sahneyi Belediye Otobüslerini hobi olarak inceleyen çok tatlı bir forum'dan aldım. )

Eğlencenin evrimini izlerken...

2007-09-27T22:08:00.000+03:00

Ankara, pavyon aleminde artık doruğa çıkmış. Eğlence anlayışını değiştirmişler. Pavyon deyince aklıma ilk gelen Gemide'deki pavyon sahnesi oluyor. Sinema tarihinin incisidir, eşsiz bir parçasıdır o sahne. Ama bu da ikinci oldu. Şaşkınlıkla izlediğim şu görüntüleri yorumlamakta zorlanıyorum. Ama blog'a eklemeden de duramıyorum. Dünya içinde ne dünyalar var bielim öğrenelim hesabı...

Keman Veysel ya da O Dolaba Yaklaşan 20 Yıl Öncesine Işınlanır

2007-08-23T20:57:00.000+03:00

Sevgili susayacı'na, bu videoyu hayatıma soktuğu için teşekkür mü etmeliyim yoksa ona her şeyden büyük bir nefret mi beslemeliyim bilmiyorum... Dostlarım olayımız budur. Şu an yaklaşık iki saatten beridir hiç durmadan ağlıyorum. 26 yıllık hayatım boyunca yaptığım her şeyin herhangi en ufak bir manadan yoksun olduğu kanısına vardım. Hemen videoyu seyredin ve Keman Veysel ile tanışın. Televizyon oluklu salon büfesindeki kırmızı ansiklopedileri, asla kullanılmayan kristal bardakları ve asla açılmamış o viski şişesini görün. Önler Pele, arkalar yele Keman Veysel'in efsane saçlarına doyasıya bakın, o pazar şortunun seyir zevkine varın. İçi krem, dışı kırmızı koltuk setinin ortopedik rahatlığına bırakın kendinizi. Adam uzay / zamanı bükmüş ve sonsuza kadar kalıcı olmayı başarmış.

Şimdi gidin. Ben de gidiyorum. Kendime buradan çok uzaklarda, yeni bir hayat kuracağım.

ilkel düğün salonlarına isyan

2007-08-21T17:26:00.000+03:00

Yaz aylarında galeyana gelen sevgili çiftlerin, daha bir çift olma ve çift olarak anılma arzularının son hamlesi olan düğün dernek uygulamaları sürat kazanır. Tabii üstüste gelen bu evlenme ve düğün yapma gayreti mutena salon bulma, evrak koşturma, milleti memnun edecek doğru gazozu seçme, çalışmaları nedeniyle sevgili çiftleri yorarken onlar da bir şeyi düşünmeyi unuturlar: Çevre faktörü.

Canım gülüm çevre insanları, yaz ayında minimum 5 çift arkadaşlarını evlendirmek üzere kış boyunca çalışır ve yazın çalışmalarını evlenen çifte toka ederler. Tamam bunda sorun yok ama bir haftada 3 düğün, 1 ayda 6 düğün gibi üstüste gelen bombaların düğünle uzaktan yakından alakası olmayan bu güruha tesiri de bir hayli tahripkâr olabilir.

Durum iki tarafın da zararına. Evlenen çift 1 haftada kafasına tak tak 2 düğün yiyen hısımlarından beklediği geliri elde edemezken, hısımlar da düğüne gitmeme, gidince ortalıklarda görünmemeye çalışma, taktığı altının tutarının az olması oysa daha büyüğünü takma isteği dolayısıyla hicap, müteessirizm gibi duygular yaşarlar.

Evlenen çiftin yanındayım, ama hısım akrabaya da avantajlar sunuyorum. (Olayın projelendirme safhasında dahiyane fikirlerini esirgemeyen muratco'ya teşekkürlerimi iletiyorum elbette)

Turnike Sistemi

Düğünlerin girişine koyulacak turnikeler aracılığıyla bu düğüne gerçekten katılmak isteyenler girebilecek. Giren herkes para vereceği için garanti olarak kalkıp göbek atacak ve fare gibi oraya buraya saklanma, çekinik durma, gazozu içip kaçma gibi durumlar ortadan kalkacak. Peki bu nasıl olacak?

Kapıya konulan turnikeler küçük altınla çalışacak. Tabii ki büyük altın ve cumhuriyet altını girişlerine de imkân var. Misal büyük altın takanlar daha ön sıralarda oturacak, müzisyenler onların istediği parçaları çalacak, onlara menü seçeneği verilecek ve gelin-damat onlarla 10 dakika oturup sohbet edecek. Tabii bu dışarıdan da fark edileceği için insanlarda girişte büyük altın atarak girme yarışı başlayacak. Eğer 5-in-1 takanlar, zümrüt kolye ile giriş yapacak olanlar varsa onlar zaten salona tahtta girecekler ve yanlarına iki hizmetçi verilecek.

Teknoloji düğün salonlarına giriyor!
Teknoloji elektrik süpürgesinden perde takmatik vasıtasıyla kornişlere bile sirayet etse de düğün salonları halen son derece ilkel. Değişen tek şey sandalye ve masa giydirme denen mevzu. Bir deeğer isterlerse gelin-damat'ın hazırladığı cd'yi çalma, mp3 player ile müzik yayını yapma ekstrası var.

Halbuse düğünlere de bir heyecan lâzım.

Bu projede müzisyenlerin arkasındaki duvara takılacak led ekranlar aracılığıyla misafirlere o anki toplam hasılat ve bahşiş, çiçek, içki vesaire gibi harcalamar dolayısıyla da toplam masraf aktüel olarak gösterilecek. Tefe-Tüfe oranları, top 5 en kallavi takı takanlar gibi ilgi çekici tabloların bulunması katılımcıları heyecana gark edecek. Bir yandan da "aaa! Çocuklar zarara giriyor biraz destek olayım, bi 2 milyar bayılayım" gibi gayretlerin görülmesi de an meselesi. Yanı sıra top 5 takı takan tarık akan listesinde yer almak isteyenler de birbirleriyle yarışarak geliri ikiye, üçe katlayabilirler.

Panoda son gelen telgrafların akan yazıyla geçmesi, sıkıcı telgraf sekansına son verirken opsiyonel olarak yüce makamlardan gelen telgraflar bilgisayar programı veya Alt+F2+T kombinasyonuyla windows insan sesi sentezleme aygıtına okutulabilir. O an çalan parçanın ne olduğunun da panelde yazması, id3 tagleri salonda bir bilgi ve kültür ateşlemesi yaparak insanlar arası sohbeti açacaktır.

Rahatlık ve konfor
Biliyorsunuz ki ülkemizde göbek atan insanlar genellikle kilolu insanlarımızdır. Göbeği olmayan birisinin göbek atması pek bir şey ifade etmez zira. Oysa düğünü şenlendiren göbek atıcıların yorulması demek, düğünün bir süre tansiyon kaybetmesi demek olacağından bu insanları dinlendirmek ve bir sonraki göbek atma operasyonuna hazır hale getirmek gerekli. O yüzden düğünde hazır bulunan şintoku masajı profesörleri ve masaj koltukları, bu usta göbekçilere hizmet edecek. Slow parça çıktığında onlar dinlenirken, göbek havası çıktığında da tolga han gibi dans ustaları, dans eden çiftlere hatalarını söyleyerek onları bir sonraki dansa hazırlayacak ve bu uygulama, bir kurs gibi vatandaşa da fayda edecek. Düğünler başıboş, geridönüşümsüz sallama aktiviteleri olmaktan kurtulacak.

Teknolojinin nimetlerini kullanım alanı daha da geniş... Düğün tansiyonun gösteren histogramlar, grafikler, ıvır zıvırlar aktif olarak tabelaya yansırken, düğünün hızının düştüğünü veya çok sürat kazandığını ve ortamın biraz sakinleştirilmesi gerektiğini ifade edecekler. Buna göre müzisyenler tempoyu ayarlayacak veya mesela ortam fazla durgunsa düğünün maskotu olan kişi "hop hop hadi hadi, rahmi abi gelele" diyerek insanları coşkuya sevk edecek.

Projelendirme safhasındaki bu çalışmalarımız bittiğinde, bir süre sonra seri üretime geçmeyi planlıyoruz. Yakında düğüne girerken turnike görürseniz şaşmayın. Herşey gelin-damatın salahiyeti için. Ha üstüste düğüne gidip bütçesi delinen vatandaş ne yapacak? O da arkadaşlarında seçici olsun, akrabalık ilişkilerini zıynet eşyası üstünden kurmasın kardeşim... Otursun evinde, zorla mı götürüyorlar düğüne...

Not: Projeye fikir bazında destek olacak arkadaşlara açığız. Üretim safhası için iletişim bilgileri diagonaldadır.

Kederli bir akşam dragonum bublubul dulup b...

2007-08-16T21:26:00.000+03:00

Ebru ile Müşfik Kenter'in sesi birleşince ne de güzel olmuş ulan.

bu da öteki

Çizgisiz

2007-07-22T02:30:00.000+03:00

Kendimden geçerken rastladığım zamanlar

2007-07-17T15:24:00.000+03:00

Zamanın, sana, bana, ona; herşeye ve herkese yaptıklarını umursamadan salınışına, bu vurdumduymazlığına, bu nasıl olsa geçip gideceğini anlamışlığına olan hayranlığım aynı zamanda zamanın kendisine olan düşmanlığım...

zaman içimden geçerken; içimdekileri daha da eskitiyor oluşunu kavrıyorum artık. 20 yaşımdaki gibi yavaş yavaş eskitmiyor, artık çok hızlı ve çok daha tahripkâr. rüzgarın süpürdüğü, beton üstündeki kum taneleri gibi oldukça poetik bir şekilde götürüyor anıları, altından bomboş bir ben kalıyorum. beton gibi.

zamanın içinden geçerken; gittiğim yer ne olursa olsun zamanı geride bırakamayacağımı idrak etmeye zorla direnirken, bir yandan da kabulleniyormuş gibi uysalım. zira zaman bendekileri yok ederken yok ettiği şeyleri, hatıraları, oluşları, durumları, başkaları için tekrar yaratıyor.

ben artık "o zamanlar"ın tam ortasındaki adam değilim. bu zamanlara dönüştüm. ama yolculuklar arası bazen, o zamanların tam da ortasında bulunan insanların varlığını, zamanın bende (onlarda) eskittiklerini, benden (birilerinden) götürdüklerini onlarda yenilediğini, onlara verdiğini görüyorum. birilerinin sınırsız sayıda olmayan veya öyle görünse de hep birbirinin alt kümesi olan zaman biçimlerindeki varoluşlarını, hatıralarının yaratılışını görebilirsem görüyor, böyle anlamak istersem anlıyor ve aslında bir yandan da zamanın bu umursamaz geçişine, benden artık süratli bir şekilde götürüşüne olan nefretimi, saygılı ve oluştan memnun müstehzi bir gülümsemeyle yontuyor, alışıyorum.

"saatlerdir kalabalık içinde olmanın, kalabalık özellikle içinde olmaktan memnuniyet duyduğunuz bir kalabalık değilse ve hiç birini tanımıyorsanız, tanışmaya gerek yoksa ve bu kalabalık bir süre bir arada kalmak zorundaysa, yalnızlığa alışmış veya yalnızlığı ihtiyaç bellemiş kimseler için buhrana eşdeğer bir acısı vardır. o kalabalıklardan birindeydim. ilk fırsatta kimsenin olmadığı dört duvar bir yer bulacak, kapatılacak her yeri kapatacak ve içeride kalabildiğim kadar uzun süre kalacaktım. durdu..."

çerçeveyi daralttıran da zaman... "olayı kişiselleştirme lan" desem de içten içe kendime, genele vurmaktansa, içimdekine vurmak, içimdekini titretmek, sendeletmek, yıkmak veya kendine getirmek kısa vadede beni en mesrur edecek olan.

halk müziğinin ortasında doğdum. sağ kulağımla arabesk, sol kulağımla yabancı pop/funk, çiftiyle birden halk müziği dinler, varolan ve var gücüyle akmakta olan çağlayandan bir havuz oluşturmaya çalışırdım. buna en basit haliyle "playlist" de denebilir. amcam akşamları bir düğün salonunda çalıyordu, sahnede pop, türkü, halay falan çalarlardı ama sahne arkasında, "müzisyen odası"nda, kendini yok etmeye çalışan bir müzisyenin hırıltılı ama çok dokunaklı sesinden arabesk, sigara dumanı, müzisyen efkârı, ağlayan enstrümanlar, alkol kederi birbirine karışır, sadece orada yaşamış ve o "muhabbet"in demiyle pişmiş birinin anlayabileceği ayrı bir dünyada yaşanırdı. piştim diyemem, bildim diyemem. ama mütemadiyen amcamın ve arkadaşlarının yanındaydım. datço, toto burhan, çuçu saymakla bitmez, kütür kütür keder. "oğlum bize bi votka al gel şurdan stadın köşesinden" - "votka ney amca", "sen söyle o verir, büyük de..." almaz mıyım? demek ki muhabbetin suyu o, koparır gelirim.

amcam halk eğitim merkezi'nde halk müziği öğretmenliği de yapıyordu. onun dersine de giderdim. sonra abim türk halk müziği konservatuarı için çalışıyordu, yanındaydım hep. bağlama dinledim, hem çaldım, bazen ritim saz oldum, bazen dem verdim. öbür amcam plak müptelasıydı biraz, baretta'yı, isaac hayes'i, abba'yı falan onun plaklarının arasından buldum buldum dinledim gezmeye gittiklerinde...

zaman geçti de geçti... toto burhan'ın dükkanında parmak açma egzersizlerinde, orhan gencebay parçalarını yorumlamalarına; bekir emmi'nin tesisatlarının durduğu depoda en cefakâr hayat öyküleri dinleyip peşine kimsenin bilmediği arabesk parçaları bağlamaya; şarkı söyleyen müzisyenin ağlamasına, enstrümanını fırlatmasına, darbukasını delmesine, cümbüşünü patlatmasına, kemanının tellerini kopartmasına aşinaydım.

"hemen ön sıralara yerleştim, kenarlardan sıvıştım, acele ettiğimi belli etmemeliydim hem de bir yandan, yanlış anlaşılabilirdi... ve hedefime ulaştım. dört duvar içine girdim, kapıyı arkadan kilitledim. duvarları inceliyordum, aslında tek başıma kalmışlığımı incelerken duvarlara boş boş bakıyordum. gözüme takılan her çizikten, her nesneden, her yansımadan başka bir düşünceye geçmeye çalışıyor ama sadece tek başınalığımda ne yapmam gerektiğini belirleme önceliğim olduğu noktasına varıyordum... kaba bir ses duydum, hem de çok kaba, ardından gür şarıltılı bir su sesi..."

ağlayan enstrümanların, henüz herhangi bir türe dahil edilmemiş emprovize şarkıların, yıkım yıkım hayat hikâyelerinin içinde büyürken, müziğin uzağında durmak gibi bir seçenek yoktu. babamdan, amcamdan, abimden, ne gördüysem onu yapıyordum. toplanıp bir odaya varsa darbuka, cümbüş, varsa darbeli bira, çalıp söyleyip bir şeyler seviyorduk. askerdeki bir arkadaşı, çalıştığımız dükkanın önünden her gün aynı saattegeçen bir kızı, dedemizin bahçesini, cebi delik olmayı, uzağı, gitmeyi, kurtulmayı, seçmeyi, sevmeyi, değişmek istememeyi, bakışları, sözle anlatamayışları, içimizde hayatın içinde olup da ilk defa karşılaştığımız ne varsa seviyor, onu çalıyor, onu söylüyorduk. en çok birlikte çalıp söylemeyi seviyorduk. dururken bile anlaşmayı, çalarken taa derinlerden ağlaşmayı, enstrümanla sevdiğimiz şeyleri anlatmayı veya bunu daha önce anlatmış birisi varsa, onun kederini seviyorduk.

döş yarıldı, yollar uzandı, dostlar bölündü, dünya değişti, zaman daraldı, zaman büküldü, zaman eziyordu, zaman götürdü... herkes bir yere ve uzanan yollardan herhangi birine doğru giderken, yollardan birine de ben gittim. dünyam değişti, hayallerim değişti, değişebilecek belki de değişmesi gereken, değişmeye zorlanan, değişmesini engelleyemediğim ne varsa değişiyordu.

birlikte çalıp söylediğimiz, dinleyip öğrendiğimiz herkes kayboluyordu ortadan. onların yerini başkaları dolduruyordu. datço amca yoktu, bekir emmi'nin dükkanının yerini bile unutmuştum, toto burhan abi antalya'ya yerleşmişti en son, rıfat'ın iki tane boyum kadar çocuğu vardı, sipsi belçika'ya gitmişti... yeni hayatımda çalıp söyleyen kimse yoktu, buna ihtiyacı olan veya bunun nasıl olduğunu bilen ve bildiğini bildiğim hiç kimse... başka şeyler yapıyorduk şimdi, network'ten oyun oynama, oturup film izleme, sahilde çay içme falan gibi şeyler.

arada bana, "arabesk adamsın" falan diyorlardı. olur mu lan, ben binbir türlü müzik dinliyordum, arabesk adam olmak ne demekti ki öyle? hayata arabesk mi bakıyordum, yoksa beni hep arabesk müzik dinlerken mi yakalıyorlardı? "arabesk adam" değildim ama onlardan biri olmadığım da kesindi. ben başkaydım. annemi özlersem kibariye'nin "eller kadir kıymet bilmiyor anne"sini, babamı özlersem "yeşil başlı gövel ördek" türküsünü, abimi özlersem orhan'ın "cennet gözlüm"ünü, dedemi özlersem "telgraf'ın telleri"ni, babamla ilk kavgamı özlersem "hail and kill"i, amcamın odasında gizli gizli yalnız kalıp müzik dinleyişimi özlersem baretta'yı, son kez dört arkadaş pikniğe gidişimizi özlersem besame mucho'yu, kendimi ilk defa her şeyden vazgeçecek kadar aşık olmuş hissettiğim anı özlersem o an biz bakışırken televizyonda çalan doğuş'un "gamsız" şarkısını, gakkoş'un cümbüşü patlatışını özlersem "dersini almış da ediyor ezber"i dinliyordum işte. özlediğim şeyler vardı; yerler, olaylar, onlar ve yaşadığım, derdini çekmeyi sevdiğim, şarkısını çalmayı, ruhunda olmayı sevdiğim anlar vardı.

sonra bir gün internet'te bir video gördüm. kardeşim gönderdi linkini. bildiğin yutüb. arkadaşlar toplanmış çalıp söylüyorlar. hem de güzel söylüyorlar. biri de kamerayla çekiyor onları, kameranın önünde iki kişi. beni geçmişime götürdü. aynı bizim gibi; mazot kenarı, hicran civarı fa diyez, geceden az evvel oturmuş çalıp söylüyorlar.

özlediğim şeyleri anladım...

"kemerimi gevşettim. oraya çöktüm. kapıya bakıyordum... kapının dışarısı kalabalık. içerisine bakarsan bana ait değil, benden önce sayısız insana ait olmuş, hepsinin pisliğini taşıyan bir yer burası. fayanslara sürülmüş sümükler, vesair vücut atığı parçaları, dışarıdan gelen uğultu... ne kadar vaktim vardı ki burada geçirebilecek? toplam yarım saatlik istirahatin 10 dakikası dolmuştu. belki biraz acele etmeliydim. kendimi sıkmaya başladım. kolumdaki damarlar belirginleşti... bastığım yere daha güçlü basıyordum, bastığım yeri delebilirdim. dişlerimi sıktım..."

tekrar memlekete dönünce abimle biraz dolaşmaya çıktık. ilk başta yapacak işlerimiz vardı ve iptal olunca biraz boş zaman oldu. yürüdük, abim bir kaç arama yaptı. birilerine selam verdi, benim burada selam verecek hiç kimsem kalmamıştı artık. yürüdük. attığım her adımda etrafımda gördüğüm şeyler renkleniyor, bir yandan da hafızamda bir sonraki adımımda muhtemelen göreceklerim canlanıyordu. abim telefonda "tamam bekir emmi'nin orda buluşuruz" dedi. heyecanla, "zurnacı bekir emmi mi" diye sordum. benim için ne demek olduğunu tahmin ediyor muydu bilmiyorum? belki de sırf bunu bildiği için, daha önce biraz konuştuğumuz için beni götürüyordu oraya, sakince, "haa, evet biraz otururuz" dedi. bekir emmi'nin dükkanda geçirdiğim bütün zamanları hatırladım, hatıralarım, lavabo aç gibi bir madde dökülüp açılmış gibi, sürate son derece hazırdı. beynimin kıvrımlarında dört nala gezdim, anlarıma, anılarıma, hepsine baktım hızlı hızlı. merdivenden indik. bekir emmi beni hatırladı...

taa çocukluğundan tanıdığım osman oradaydı, sanırım yaşı benden daha büyük görünüyordu, evlenmiş iki çocuğu olmuş. bekir emmi kilo almış, eski berduşumsu görüntüsü değişmiş, daha önce görmediğim iki kişi daha vardı... dükkan? dükkan aynıydı. elektrikli su ısıtıcı bile aynı. bekir emmi'nin kahvesi ünlüdür. hemen bir kahve çaktı fiyakalısından. osman sazla oynuyordu, dedim "bekir emmi ver dabrikayı", öbürü keman aldı, efkârla söyleyen hırıltılı sesli bir adamımız da vardı. orada geçen yarım saatte neyi özlediğimi bir daha anladım. ama özlemenin kaçınılmazlığını da anladım.

başta dediğim gibi, ben orada değildim artık, sipsi belçika'daydı ama şimdi zaman bende yok ettiğini düşündüğüm zamanlara başkalarını yerleştiriyordu. kemancı vardı bir tane mesela, alkolik bir ritimci vardı, arabeskin dibini eşiyorlar, türküleri hiç duymadığım biçimde çalıyorlardı.

orada dediler ki, "yeni bir ses geliyor inletecek, patlatacak...". yütübe koymuşlar linkini, ismi Hakik Özge... aradım buldum. biraz hissiyat ve bekleyecek delgeç bir şey buldum aslında.

kris edirne'deki düğünlerden, kına gecelerinden, yerel şarkıcılardan kayıtlar bulmuş, "kayınçom yakmış yine mangalı", "arap şükrü" falan.

uzun zaman sonra hayatımın ve ciğerimin içinden özlediğim şeyler buldum ve hepsine sarıldım. hepsinde, özlediğim an'larda özlemimi yatıştıracak ve beni o anlara götürecek bir şeyler buldum. ali'ye dinlettim anlamadı, veli'ye dinleteyim dedim beğenmedi, rıza'ya gösterdim "lan ne arabesk adamsın" dedi, cananıma belleteyim istedim, yok yemedi. e onların müzikli hatıraları başkaydı, benimki başka... daha gerek yok dedim onunla bununla paylaşmaya, paslaşmaya çalışmaya. özlediğine kavuşmak istiyorsan onu yarat, yaratacak durum yoksa, içinde yaşat. arabesk yapışmış beynimin nöronlarına, lalo schifrin dinliyorsam da arabesk, bob dylan dinlersem de arabesk, curtis mayfield'de arabesk o zaman bana. beni götürdüğü an arabeskse arabesk, popsa pop, okuldan kaçışsa okuldan kaçış, aşık olmaksa o, yalnızlıksa yalnızlık o müziğin türü, benim halim, anım, hayatım...

"bir ara nefes alıyor, tekrar dişlerimi sıkıyor, deniyor, deniyor kurtulamıyordum. yalnız kalma, kalabalıktan arınma, 'onlar' yükünden kurtulma adına kalan zamanım giderek azalıyordu. o arada anonsu duydum. '... istanbul'a gitmekte olan metro turizm yolcuları, otobüsünüz kalkmak üzeredir, belikli bahri dinlenme tesisleri iyi yolculuklar diler...' bu, yükten kurtulmak için son saniyelerimde olduğumun anonsuydu. kalabalığın bende yarattığı gerginliği, hatıralarımı yanlış anlamışlığımı, zamanla olan-bitmeyen kavgamı, zamanın geçişine ve benden götürdüklerine kızgınlığımı burada bırakmak için dişlerimi tekrar sıktım. damarlarım çatlayacak sandım, titriyordum. yeni yola hazırlanmak için, eskiden kurtulup yeni bir ben doğuruyordum. yoga inancında 'karnından dile' diyorlardı, 'kurtulacaksan karnından dileyerek kurtul, karnından dışarı ver' zart zurt. 'lop' diye bir ses duydum. ardından süper bir gaz patlaması. suyu açtım. işimi bitirdim. ellerimi yıkadım ve tuvaletçiye 50 ykr. verip, yeni zaman algımla otobüse bindim. kalabalıktı. benim ne yaşadığımdan haberleri bile yoktu. damarlarım patlayacaktı. kendimi zamandan sıyırmıştım ben beş dakika önce..."

sonrası iyi olurdu sakin olunca; iyi olmayı bırakana kadar. iyi olmak bittikten sonra başlayan hal de bir ^bulmak'la biter, ondan da çıkılır, o da bir deliğe yollanır ve sonra yine iyi olunurdu... "işte böyle daha iyi olursun", dedim: "beton gibi..."

Kodachrome 1942

2007-07-11T02:29:00.000+03:00

Sadece şu anı net görebiliyorum. Geçmiş ise beynimin binbir köşesinde kalitesi %10 jpeg'den bile kötü, gün geçtikçe bulanıklaşan resimsilerden ibaret. Dijital devrime yetişemeyen herkes gibi çocukluğuma ait fotoğraflar siyahbeyaz ve flu renkliler. O devre ait ne varsa bulanık. 12 Eylül belgeselleri, Cüneyt Arkın filmleri, hepsi sanki 100 yıl önce çekilmiş gibi yıpranmış.

Şu 65 senelik fotoyu görünce zaman makinesine binmiş gibi oldum. Gördüğüm en net eski görüntü. 80'lerde çekilen cücü filmlerine bakıyorum bir de buna. Bu işte bir terslik var.

http://www.junipergallery.com/

System Halted

2007-07-01T15:17:00.000+03:00

Camiye kayan yazı asmak garip, böyle bir görüntüyle karşılaşmak daha garip. Dün akşam bloğumuzun sevilen simalarından Muratco ve Cyrettin'in yardımıyla Üsküdar Meydanı'nda çektim...

Küfürdet Beni Rutubet

2007-06-30T00:27:00.001+03:00

"Hey, geçen sayıya yazan blackgirl! O teneke gıcırtısı müziğini al ve uzaklara git tamam mı? Çünkü benim başımı ağrıtıyorsunuz!" -spicymelody

"Temmuz ayında dergiye yazan spicymelody, Spice Girls müdür nedir o saçmalıkları müzikten bile saymıyorum, sen sayıklamaya devam et. Gerçek müzik rock ve metaldir. Metal up your ass!" -thrashgirl

Böyle tanıştık "ateşli" tartışma kültürüyle. Anglosaksonların "flame wars" dediği atışmaları ilk olarak, Blue Jean dergisi ithal etti ülkemize. E, bizim de ihtiyacımız varmış gençlik olarak böyle şeylere ki, atlayıverdik üzerine. Metalciler asitçilerle, salsacılar sambacılarla, tangocular hicazcılarla kapışıp durdu, insanlar kurtlarını döktü, rahatladı. Yurtta internet kullanımı hızla yaygınlaştıkça, editoryal filtrelerden geçen bu yukarıdaki türden dergi köşelerindeki tartışmaların yanında sevimli kaldığı, yeni ve korkunç çevrimiçi atışmalara şahit olmaya başladık. İnternet'in vahşi ve sansürsüz bir platform olmasının da etkisiyle insanlar hiç çekinmeden birbirine hakaretler yağdırır oldu. Bunun en fantastik örneklerinden biri "Turkishmusic.org'daki Sezen Aksu Tartışması" olarak bilinen meşhur küfür düellosu olsa gerek.

Sözkonusu site, Türk popüler müziğinin seçkin örneklerini ziyaretçilerinin beğenisine sunuyor, aynı zamanda her sanatçı için bir de mesaj panosu sağlıyordu. Sitenin Sezen Aksu'ya ayrılmış kısmında, hayranları tatlı tatlı konuşurken bir kullanıcı, mesajında önce Sezen Aksu'yu ne kadar çok sevdiğinden bahsediyor, sonra onun "orospu" ruhundan dem vuruyordu. Ardından bu mesaja başka bir kullanıcı "esas senin annen orospu ruhlu" minvalinde bir cevap döşeniyor, böylece başlayan düello yanlış hatırlamıyorsam en az birkaç yüz mesajlık, küfürlerin havada uçuştuğu bir mücadeleye dönüşüyordu. Araya girip kavga edenleri ayırmaya yeltenenler de küfürcülerin hışmına uğrayıp, ya kaçıp gidiyor ya da onlar da bu mahalle kavgasının taraflarından biri haline geliyordu.

Türküz, doğruyuz ve çalışkanız ama tartışma adabını bilmiyoruz. Bir de başımızda eli sopalı bekleyen bir moderatör yoksa vay halimize! En ufak bir fikir ayrılığı, empati yoksunu tarafların tahammülsüzlüğü sonucu ortaya bir küfür deryası çıkarıyor. Bu "küfürcülerin" yeni eğlencesi ise YouTube. Türküyle, kürdüyle, öğrencisiyle, çalışanıyla hepimiz oradayız. Okumayı sevmediğimiz için sürekli bir şeyler izlemek ve altına yorum yazmak o kadar hoşumuza gidiyor ki. Tabii Türk olduğumuz için de, en ufak bir tartışmada "deşarj olmak adına" küfretmeden duramıyoruz. Herkes birbirine ağız dolusu sövüyor, rahatlıyor.

Küfür nedir? Söylecek mantıklı bir şeyimiz, derdimizi anlatacak ufak da olsa edebi birikimimiz yoksa küfür sahneye çıkıyor. Malumunuz, emek harcanması gerektiği için pek okumayan, başım belaya girer eylemsizliğiyle hiçbir şeyi merak etmeyen, sadece görsel materyalle, televizyon ne gösteriyorsa onunla beslenen bir kuşak gümbür gümbür geliyor. Internette de görsel materyale meyletmeleri kolayca anlaşılabilecek bir durum. Peki, niçin küfür ediyoruz? Bunun nedenlerini analiz etmek bana düşmez ama, biraz cahillik, biraz sevgi eksikliği, biraz asosyallik, bu bağlamda biraz da iletişim eksikliğinin yol açtığı sorunları, küfür etmeyi tetikleyen unsurlar olarak gösterebiliriz herhalde. Dahası, her şeyi tepeden inme yaşadığımız için, bize sunulan nimetleri de hor kullanmış oluyoruz. Bundan on sene öncesine kadar, bugünün internet ortamı, forumlar, mesaj panoları gibi fikir platformlarının halkın kullanımına inmesi tahayyül bile edilemez bir durumdu. İnternet ülkemize 'geldiğinde', yanında getirdiği eşşiz nimetleri kullanıma sunarken sosyolojik farklılıkları gözetip ayrımcılık yapmadığından kelli, herhangi bir tartışma kültürüne ne yazık ki sahip olmayan halkımız tarafından biraz, -tecavüz demeye dilim varmıyor ama- kötü muamele gördü, hâlâ da görüyor. Bugün artık Youtube'da, altında "mnsykm aq"li yorum olmayan bir video izleyemiyorsak, sizce bunun sorumlusu biraz da AMINA KODUMUN GAYREEKLERİ DEYİLMİ,LAN SİZİN OLM VAR YA EBENİZİ...HEPİNİZİ DENİZE DÖKTÜK A.K. GEREKİRSE GENE DÖKERİZ LAN HERKES TÜRKÜN ÜSTÜNLÜYÜNÜ KABUL ETMEK ZORUNDADIR ETMEZSE KAFASINA SIKARIZ ŞUNU BİLİNKİ TÜRKE SİLAH ÇEKMEK İNTİHAR DEMEKTİR!!!!!11

Pilav Üstü Ekşi Sözlük

2007-06-28T22:05:00.001+03:00

Bildiğiniz üzere Ekşi Sözlük'te aktif yaklaşık 10 milyon yazar, 230 milyon kayıtlı okur ve siteyle alakasız yaklaşık 6 milyar insan bulunuyor. Böylesine geniş bir kitleye hitap eden bir sitede en fazla üç kelimeden oluşan anlamlı cümleler kurabiliyorsanız zaten karmanız 400'ün üzerindedir. O yüzden, "nasıl iyi bir yazar olunur", "kaç paragrafın üzerinde yazarsam sıkılıp okumazlar", ya da "sözlükten attığım msjlere cvp vermeyen kızların hatmeyıl hesabını ele geçirmek istiyorum sen bilgden anlıyorsun yardım etsene kank :D" tarzı genel ihtiyaçlara cevap vermek yerine, dilerseniz, kuruluşundan beri takip edegeldiğimiz bu sitenin önceki günü, dünü ve bugününü kapsayan üç ayrı başlıktan oluşan bir özet çıkaralım.

2000 ve Öncesi : Biz Biliyoruz da mı Yazıyoruz?

İnanması zor ama Ekşi Sözlük yeni milenyumdan önce de vardı. Şu ankinin binde birine tekabül eden bir takipçi kitlesine sahip olduğu zamanlarda sitenin gündemi genelde popüler rock/metal grupları, bilgisayar programlarının yeni versiyonları, Star Wars ve Star Trek'in bilimkurgu olup olmaması eksenindeki tartışmalar ve efsane Zoban'ın kurucusu ve simgesi olduğu cinsel özgürlük ekolü mensubu damlı götlü başlıklardan oluşurdu. Joe Satriani başlığı altına "üfff chok super gitar chaliyor baba, kirk hammetti kovmush ogrencisiyken" yazsanız, altina biri gelip "hocalarin hocasi, ama son albumuyle dawayi satti synthler mynthler" yazardı. Bu yıllarda sözlük çorak, yazarlar da çoğunlukla bilgisayar kurdu olduğundan "mov ax 90 ikinci operanddaki signed degeri birinci operanda tasiyan extension'dır" tarzı entriler de gırlaydı. Develer tellal, pireler berber iken, herkes birbirini tanıdığından ve ortak zevklere sahip olduğundan, alanın da verenin de ziyadesiyle halinden memnun olduğu bu kurtarılmış bölgede, insanlar mutluluk içinde yaşayıp giderlerdi.

2001-2005 : Überpop Kültür Salatası

Ekşi Sözlük'ün "altın" yılları hangisidir diye sorsanız, 2001-2005 arasıdır derim, biraz düşündükten sonra. Yeni nesil yazar alımları yapıldıkça; yazmayı da, okumayı da bilen ve bunlardan zevk alan, hobileri daha geniş bir çerçeveye yayılmış insanlar kullanmaya başladı siteyi. Sözlük, ilk bir iki nesil "steril" kullanıcının o kemikleşmiş ortak özellikleriyle temsil edilmekten kurtuldu. Beğeni ve düşünce skalası genişledi, kendini daha iyi ifade edebilir oldu. Yazım kurallarına dikkat edilmeye başlandı. Tabii usülden biçimden yoksun fikir kabızları o zaman da vardı, ama kolayca ayıklanıp siteden uzaklaştırılabiliyorlardı. Bu dönemde, önceki zamanlarda atılan tohumlar filizlendi. Her ne kadar prehistorik çağdaki sığlıktan tam kurtulmuş olmasa da, tartışmalar yeni ve daha eğlenceli boyutlar kazandı. Ayar, karma gibi deyimlerden mütevellit sözlük terminolojisi yaygın kullanıma kavuştu.

2005-Günümüz : Ne Mozayiği Ulan?!

2005'te gerçekleşen (ve yıllardır beklenmekte olan) Altıncı nesil yazar alımları sonrası ortalık savaş alanına döndü. Dördüncü ve daha eski nesil kullanıcılar, tıpkı bugünlerde mevkii kaybetmekte olduklarını görüp kendilerini miting alanlarına atan "Beyaz Türkler" misali, her türlü olumsuzluktan altıncı nesli sorumlu tutmaya başladılar. Sanki kendileri düşünsel açıdan bir Goethe ayarında, biçemde bir Kafka kalitesindeydi; altıncı nesil ise "kitabın adını bir kelime eksik koysam onbin daha satar mıyım" hesaplarındaki Tuna Kiremitçi'ydi. Bu ana kadar medyada belli oranda kendine yer bulabilen Ekşi Sözlük, ekseriyetle 2005 sonrası bu alanda çok daha büyük bir tanınırlık sahibi oldu. "Ekşi Sözlükte size yapılan eleştiriler hakkında ne düşünüyorsunuz?" sorusu kendine hemen her ropörtajda yer bulmaya başladı. Metal dinleyip Photoshop kullanarak hayatını kazanan o steril kitle bir anda azınlıkta kaldı. Başörtülü ev kızından, müslümcü taksi şoförüne, fakülte dekanından mefruşatçısına kadar uzanan bir topluluk sözlükte fikir belirtmeye başladı.

Sterilliğin yerini çoksesliliğe bıraktığı bu noktayı 'tufan' olarak gören 'elit' yazarlar bunun adını "sözlüğün bitişi" koysa da, şu an hiç olmadığı kadar renkli bir Ekşi Sözlük var karşımızda. 2007 model Ekşi Sözlük, yukarıda bahsettiğim homojenize kitlenin birkaç yıl öncesine kadar yaşattığı "altın çağ" kadar 'kaliteli' olmasa da, daha geniş kitlelere hitap etmesi ve toplumun çok daha genel bir kısmının eğilimlerini yansıtması bakımından, önceki yıllara oranla çok daha 'inandırıcı' bir fikir platformuna dönüşmüş durumda. Zaman ne gösterir bilinmez; fakat şu haliyle Ekşi Sözlük, her ne kadar toplumun tüm kesimlerini kapsayamasa da, içinde yaşadığımız ülkenin internetteki en sağlıklı izdüşümüdür.

apçeginin, yopçeginin müptelasıydım

2007-06-28T14:45:00.000+03:00

Karateli kunfulu filmlerin coştuğu, Altın Yumruk, Kan Sporu, Kickboxer gibi filmlerin her 80'ler çocuğu için bir "kalete-kunfyu" ekolü olduğu, hareket öğrenmek için 50 kere seyredildiği zamanlarda yeni bir isim çıkageldi... Hasımlarının aksine, bir dişiydi o... Hep van dam'ın, don "the dragon" wilson'un dövmesine alıştığımız o kötü adamları bu defa bir kadın dövüyordu. Atv binlerce filmini yayınladı, sanki atv için çekiliyordu filmler.

İşte o kötü adamlardan biri, Richard Norton ve o delişmen 80'li, siport eşofmanlı, meme sallayan kareteci Cynthia Rothrock'un müthiş karşılaşması:

Cynthia Rothrock vs Richard Norton

Sevgi Ne Güzel Şey Değil Mi?

2007-06-22T21:23:00.000+03:00

Nejat Alp'in çok acayip bir çalışması: Arkadaşım

Aylara yayılan yalnızlığın gündelik hayata etkileri

2007-06-20T16:02:00.000+03:00

Yıllar geçtikçe yerinde duran, sadece dış cephe ya da demir parmaklık boyası değişen evlerle dolu orta direk mahalleleri bilirsiniz. Bu hane çocuklarında sonsuza kadar okul okuma adeti pek yoktur, doktora üstüne İspanya'da kariyer toplantılarına giden pek bulunmaz. Böyle olunca yaşadıkları şehir pek değişmez; değil şehir mahalle bile değişmez. 35 sene aynı sokakta, kırtasiye işleten saçlarına ak düşmüş Selim amca yazın dükkana oğlunu bırakır, onu bulamazsa yeğenini bırakır, onu bırakamazsa kardeş çocuğunu bırakır.

Bu ortadirek mahallelerde imrenilen bir durum vardır : Sıfır yalnızlık hissi. Yaz günü Aysel teyze evinde salaş ötesi kıyafetleriyle komşusuyla erik yerken evin bunamakta olan ninesi pembe dizi izler. Sakin bir ortam vardır, gerginlik yoktur. En önemlisi, hemen herkes eski tanıdık durumunda olduğundan laf anlatırken zorluk çekilmez, hatta çoğu zaman laf anlatmaya bile gerek duyulmaz. O an ne hissedip ne düşündüğünüz zaten sizi tanıyanlarca öngörülür.

Laf anlatmak, bir türlü anlaşılmadığı için aynı şeyi üçüncü bir varyasyonla anlatma mücadelesi verirken, iğrençtir. Samimi olunmayan insan sayısı arttığında bir o kadar laf anlatma mücadelesi verilir.

Bilgisayarla büyümüş, ailece oradan oraya taşınmış; kültürel mültürel gelişimini toplum ortalamasının üstüne çıkarmış biriyseniz otomatik daha yalnızsınızdır. Aile ziyaretleri bayık gelir, eğer yeteneğiniz varsa icabında minibüsçüyle en kral muhabbete girebilseniz de bu bir kere olur, iki kere ya olur ya olmaz. Pijamayla fırından dönerken ayaküstü dayı kızıyla muhabbet çeviren orta direk adamın yanından sabit yüz ifadesiyle yürüyerek geçersiniz. MSN listenizde online biri varsa belki beş on dakka bir şeylerden konuşursunuz.

Uzun lafın kısası, günlerce tek bir insanla bile karşılıklı zevkli bir muhabbet çevirmemiş birine dönüşürsünüz.

Bu hayat tarzı, bilhassa iş hayatının başlamasıyla doruklara çıkar. Gündüz işinde akşam evinde takılan adam asosyalliği içine öyle bir sindirir ki haftasonu gelince hazırlıksız yakalanır, plan yapamaz, yapacak olsa adam bulamaz. Yaz gelir hazırlıksız yakalanır, icabında bir hatun yapar kızı götürecek hiçbir enteresan yer bilmediğini farkeder. Günler böyle gelip geçerken kişide sağlam bir tahribat başlar : Her şeyin kötü gidiyor olduğu hissi. Kötümser düşünmek çok kolaydır ve kişiye kimse dur demediği için bu yerleşik bir refleks halini alır. Artık otu boku kaygı haline getiren, küçük ya da çok büyük engellerle tek başına mücadele etme riski taşıyan birey gerilir de gerilir; her insanın, her işin son bulduğu noktayı düşünür, kötü ihtimalleri aklına getirir ve bunların gerçekleşeceğine öyle bir inanır ki tadını bile çıkaramaz. Araba alır, 3 yıl sonra boyasının eskimiş halini düşünmeden edemez mesela, gece 11'de gürültü yapan üst komşu bile mini bir sinir krizi gerekçesidir. Etrafındaki insanlardan değişik duygusal sinyaller almadığından ötürü daha ziyade nesneler, gittiği yollar vs. önem kazanır ve onları yakından takip etmeye başlar. Az sayıda "sohbete" maruz kaldığından yaşadığı her diyaloğa çok önem verir, kafaya takar da takar.

Bu döngüyü kırıp neşeli ve gevşek olabilen yalnız adamlara her zaman imrenmişimdir.

Sahneler Assolist Taypir ile şenleniyor.

2007-06-15T12:30:00.000+03:00

"Yakında Veteran Gazinosu'nda sahne almaya başlayacak Taypir Endolap, polo oynamayı sevdiğini ve tam bir kitap kurdu olduğunu belirtti... Şarkılarda en çok "re" notasını kullanmayı sevdiğini de sözlerine ekleyen Taypir'in en beğenilen şarkıları "re re re yürek pare pare pareo" ve "haus emdi dizisinin dördüncü sezonunun başına halkın seçtiği bir siyasetçinin gelmesi lâzım" isimlerini taşıyor."

----------------------------------------------------------------------------------
Bir arkadaşımız "Tayyip'i yeniden yaratmak" isimli bir çalışma yapmış. Hatıralarımızda bulunsun.

Fang Yu Dürümcü Hüso'ya Karşı

2007-06-14T22:20:00.000+03:00

İnsanoğlunun sırtını çiğnetmekten sonraki en temel ihtiyacından bahsedeceğim bugün: YEMEK!

Yemek konusu çok geniş olduğu için çin ve japon mutfaklarına değinelim. Hatta gelin "ülkemizdeki çin ve japon restoranları", ardından da "internetten çin ve japon yemeği siparişi" şeklinde anlaşalım.

Yemeksepeti.com üzerinden satış yapan 36 adet çin ve japon restoranı bulunuyor. Bunların tüketiciler tarafından aldıkları hız, servis ve lezzet bazlı oyları şu şekilde:

Bebek Little China, Bebek 878
China Club, Cihangir 876
China Express, Nişantaşı 899
China Garden, Akatlar 776
China Lotus, Ataşehir 999
China Point, Teşvikiye 988
China Wok, İstinye 998
Chinese In Town, 4. Levent 889
Chinese In Town, Ataşehir 999
Chinese In Town, Kemerburgaz
Chinese In Town, Koşuyolu 899
Chinese In Town, Levent (Kanyon) 899
Chinese In Town, Nişantaşı 999
Chinese In Town, Suadiye 688
Çin Büfe, Beyoğlu 989
Fan Fang, Altunizade (Capitol) 888
Fan Fang, Bakırköy (Carousel) 989
Fan Fang, Etiler (Akmerkez) 889
Fan Fang, Florya (Fly Inn) 999
Fan Fang, Gayrettepe 989
Fan Fang, Şaşkınbakkal 998
Hai Sushi, Elmadağ 799
Hai Sushi, Kalamış 788
Jong Hwa, Akatlar 999
Kudeta, Zekeriyaköy 988
Mai Ling, Feneryolu 788
Sushi & Noodle House, Teşvikiye 777
SushiCo, 4. Levent 588
SushiCo, Ataşehir 877
SushiCo, Kemerburgaz
SushiCo, Koşuyolu 888
SushiCo, Levent (Kanyon) 868
SushiCo, Nişantaşı 899
SushiCo, Suadiye 999
Tokyo Restaurant, Beyoğlu 888
Wagamama, Levent (Kanyon) 898
Wasabi, Kavacık 91010
Zen, Etiler 887

Ortalamaları alalım:
Hız : 8.11
Servis : 8.25
Lezzet : 8.30

Aynı siteden satış yapan kebapçıların lezzet ortalaması ise: 7.66

SONUÇ: "Türkiye'de çin yemeği yenir. "

Acaba neden böyle diye düşünüyor insan ister istemez. Çinlilerin hızlı olmasını anladım, ufak tefek insanlar pıtı pıtı hallediyorlar işleri; servisi de anladım, çin peçeteleri halkımızın gönlünü çalıyor; ama halkımız neden çin yemeği seviyor arkadaş?

Yemekten kaynaklanan nedenler:
a) Çinliler gerçekten iyi yemek yapıyorlar.
b) Çin yemeği uzmanlık gerektiren bir iş, çok bilmeyen bile kebapçı açabilir ama çin lokantası biraz sıkar.
c) Yemeklerin içine bi sos koyuyorlar oğlum, asıl o veriyor tadı.

Algılardan kaynaklanan nedenler:
a) Güzel yapıyorlar kardeşim.
b) Çin yemeği yiyorum, enteresan ve renkli bir tipim düşüncesi.
c) Ulan o kadar para verdik, beğenmem lazım düşüncesi.
d) Aaa toko toko çayna elbotto ii. ("Çinliyim elbette beğenecem.")

Araştırmamı Berkeley Üniversitesi Sosyoloji Kürsüsüne de yolladım. Sonuçlar geldiğinde görüşmek üzere.

Periler ve Labirentler

2007-06-14T04:25:00.000+03:00

Biraz sinema minema konuşalım dedim. Olayımız Pan'ın Labirenti. ya da Pan's Labyrinth. Veya El Laberinto Del Fauno. 2006'nın tartışmasız en iyi filmlerinden biriyle karşı karşıyayız. Yönetmenimiz Guillermo Del Toro. Hollywood sineması takipçileri, amcamızı Blade 2 ve Hellboy'dan anımsayacaktır.

Pan'ın Labirenti, 1964 doğumlu Meksikalı yönetmenin sekizinci filmi. 1944 İspanya'sında geçiyor. İç savaş yeni bitmiş. Franco'nun faşist iktidarı ülkeye hükmeder olmuş. Orada burada, dağlarda kırlarda sosyalist gerillalar faşistlere karşı bir "bölücü terör tehditi" oluşturuyor.

Film, bir köy karakolunda görev yapmakta olan yüzbaşının yeni evlendiği karısının (ben diyeyim on, siz deyin on iki yaşındaki), ufak kızı Ofelia'yı da alıp yüzbaşının çalıştığı köye gelmesiyle başlıyor. Eski terzisinin dul karısıyla, aşktan çok, bu dünyada soyunu devam ettirecek bir erkek çocuk sahibi olma amacıyla evlenmiş gibi görünen yüzbaşının üvey kızı Ofelia ise, peri masallarından ibaret, kendi hayal dünyasında yaşıyor. Yüzbaşıdan hoşlanmıyor, ona baba demeyi reddediyor. Doğal olarak, yüzbaşı da kızı sevmiyor. Sert ve duygusuz bir asker, masal kitaplarına gömülmüş bu hayalci kızın nesinden hoşlansın ki?

Yeni hayatında karşısına çıkan (baş edemediği) gerçeklikle bir türlü aidiyet kuramayan ufak kızın dünyası, bir perinin onu ziyaret etmesiyle sonsuza kadar (inanın bana, sonsuza kadar) değişiyor. Ofelia'nın fantastik "yolculuğuna" tanıklık ederken aynı anda arka fonda nefis bir iç savaş hikayesi izliyoruz. Savaşın nesi nefis, diyeceksiniz. Del Toro, yan yana akıp giden iki birbirinden çok farklı öyküyü öyle güzel kurgulayıp iç içe geçirmiş ki, insan itiraf etmeye utandığı bir haz alıyor bu hüzünlü hikayeden.

Bundan sonrasını anlatmayayım. Bu yazıyı, henüz hala izlememiş insanlar (varsa) bu filmden mahrum kalmasınlar diye yazıyorum. Haddim değil ama, 2006'nın en iyi filmlerinden birini (bir diğeri de D as Leben der Anderen) kaçırmanızı istemem.

Hani izledikten sonra "Keşke bir hap olsa. Yutsak da seyrettiğimizi unutup, ilk izleyişte aldığımız zevki defalarca tekrar alabilsek" dediğimiz filmler vardır ya (ben diyorum, evet manyağım), işte bu o filmlerden biri.

Bilgisayar oyunlarında eski günlerdeki gibi eğlenememek

2007-06-12T13:51:00.000+03:00

Lisede, bundan 10 yıl önce falan, geç kalmış komünist hatunlardan biriyle "hoşlanma durumları" yaşıyorduk. Hatırladığım sahne; dışarıdan hayvan gibi gelen güneş ve millet bahçede top oynarken bizim sınıfta cereyanı düşük bir muhabbet çeviriyor oluşumuz. Bir noktada kız "Metal müziği sevmeyiz, çünkü hep eleştirir ama sorunun kaynağına inmez" dedi. Aynı kızı geçenlerde bir arkadaş görmüş, İzmir Basmane Tren Garı'nın üzerinde yaşıyormuş. (Detaylar önemli değil) Bu kadar zamanda neye çözüm ürettiğini bilmiyoruz, ama belirttiği fikir doğruydu ve ben de eskiden hayatımın önemli bir parçası olan bilgisayar oyunlarının şimdi neden baydığı hakkında bir iki fikir atayım ortaya istiyorum.

Sebep 1 : Bilgisayara sahip yaş grubu. 15 yıl önce, bilgisayar diye bir şeyin varlığını bile bilmek için belirli bir yaş, kültür, eğitim ve yabancı dil düzeyine sahip olmak gerektiğinden o yıllarda yapılan oyunlarda sanatsal faktörler, hikaye derinliğine gösterilen özen daha başkaydı. Tabi kastettiğim periyod en sevdiğim olan 1989-1994 arası.

Sebep 2 : Photo Realism. Bilgisayar ve konsolların 8-16 bit dönemlerinde foto gerçekçi oyunlar yapmak imkansıza yakın olduğundan üreticiler gerçek gibi görünmemesinde sakınca bulunmayan bilim kurgu / fantezi temalı oyunlara yükleniyorlardı. Bu da ortaya üreticinin de oynayanın da yaratıcılığını zorlaması gerektiren ürünlerin çıkmasına neden oluyordu. Şimdiki oyunlarda çekilen bir fotoğrafı pc'de modelleyen oyun yaptım diye çıkıyor ortaya. Böylece oyunlar gerçek hayata yakın oluyor.. da.. Gerçek hayattan beklentim olsa gider kaldırıma çökerim, internet kafecinin çocuuyla son BMW'ler üzerine muhabbet ederim.

Sebep 3 : 90'ların favori akımı olan sanatta minimalizm. Ciddi ciddi hafif entelektüel bu başlığı attığım için şaşkınım ancak durum bu. Müzikten edebiyata tüm sanat ürünlerinin nitelik bakımından detaysız ve yalın oluşu akımı oyunlara da etki etti. Eskiden tanınmış bir Rock grubu olabilmek için ileri düzey gitar tekniği vs. gerekirken şimdi kedi yavrusu gibi mıyıldayan bir vokal yapmanın yeterli olması durumundan bahsediyorum. Oyunlar da geçmiş ya da gelecekte geçen türler bile olsalar, bolca bugünün konuşmalarına, tarzlarına ayak uydurdular. Yalın, kavraması kolay bir hale büründüler. Bize de "bunu mu oynuyonuz lan sabahlara kadar" demek düştü.

Sebep 4 : Teknolojik kısıtlardan ötürü hayal gücüyle tamamlama olayı. Bilen bilir Amiga'da Lost Patrol isminde bir oyun vardır. Oynadığınız karakterleri hiçbir zaman aksiyon üzerinde görmezsiniz, haritada birer noktadırlar. Ancak bir ölüm kalım vs. olduğunda hüzünlü pixel art'larla temsil edilirler. Bu durumda boşlukları oyuncu tamamlar, kafasında canlandırdığı sahnelerle saatler geçirir ve doğal olarak bundan bulunmaz bir tatmin yaşardı. Şimdinin oyunlarında her türlü görsel/işitsel hatta dokunsal (force feedback) öğeler hazır olarak verildiğinden oyuncu TV izler modda, her şeyi hazır alıyor.

Sebep 5 : Bilgisayar sahibi olmanın artık marjinal olmayışı. Oyunlara en çok ilgi gösterdiğimiz okul yıllarında; bütün sınıf abik gubik işlerle uğraşır, akşamları gol şov izlerken komplike bir sistem üzerinden oyunlar oynamak kişinin kendini toplumdan farklı, daha bir tekno hissetmesine neden olurdu. Artık böyle bir olay kalmadı elbette.

Sebep 6 : Çocukluğun verdiği lüzumsuz şeyleri keşfetme isteğinin yitişi. Takip eden dönemde de iş hayatının insana yüklediği baymışlık, kolunu kaldırmadan önce tereddüt etme modu. (Yorumun için sağol Mali, yazılarımı senin gibi genç kızların okuyor oluşu beni mutlu ediyor)

Yakın tarihli oyunlardan Championship Manager, Morrowind, Winning Eleven dışında "sabah kalksam da bir oynasam" dediğimiz örnekler pek çıkmadı açıkçası. Dune 2, Street Fighter 2, Doom gibi yeniliklerle ya da deli gibi kendine has ambiyansla gelen ciddi oyunları göremez olduk. Niye tek yazar yazdığı halde metin dili olarak çoğul şahıs kullandığımızı biz de bilmiyoruz.

İnsan Gerçekten En Üstün Varlık mı?

2007-06-08T04:02:00.002+03:00

Oturduğum evin etrafındaki binalarda ailelerin oturduğu daireler teker teker iş yerlerine kiralanıyor. Gündüz balkonda oturup kahve içerken kıravatlı insanların 5 metre ötemde borsa takibi yapması garibime gidiyor. Binalar biraz içiçe, balkonda sigara molasına çıkan sekreterlerin patronu çekiştirmesine, kim daha yakışıklı, kim kime vermiş gibi muhabbetlerine kulak şahidi olabiliyorum. Bu yerlerin birinin kablosuz ağı erişime açık ve makinelerde tonla porno var. Elemanlardan birinin bütün gün çift monitörde borsa takibi yaptıktan sonra mesai bitiminden sonra iki ekranda aynı anda iki ayrı porno film seyretmesinden daha garip olan mahalle kedilerinin gece yarısından sonra bu balkonda cok ciddi ve düzenli bir şekilde turlamaya başlaması. Yaklaşık otuz metre uzunluktaki balkonda askeri nizamda gidip gelen kediler belli bir sayıya ulaştıktan sonra duruluyor. Yuvarlak masa şövalyeleri gibi daire oluşturan kediler bende "ulan yoksa Illuminati dedikler örgüt bu mu?" gibi saçma düşünceler pırtlatırken canhıraş miyavlamalar eşliğinde Pompei'nin son günlerinden beri görülmemiş bir seks alemi başlıyor. Kedi ve insanların vardiyalı doldurduğu bu binada iki türün farkını anlamaya çalışıyorum. Yani olayın özü pompaysa medeniyete, teknolojiye vesaireye ne gerek var diye düşünüyorum. O sırada her sabah olduğu gibi pencereye dünyanın en salak yaratıkları kumrular geliyor. "Gurk guurk" seklinde öten bu karıkoca yem verilmediği takdirde evin içine girip yiyecek arıyor. Evde kimsenin olmadığı vakit ocağın üzerindeki teflon tavanın içine yuva yapıp kuluçkaya yatacak kadar avanak olan bu hayvanlarla çoğu insanın ortak özelliği tekeşlilik ve IQ arasında bağıntı olup olmadığını deşeliyorum. Keşke dillerini anlayabilsem...

Gelecekte çok gelişmiş bir çevirmen bilgisayar sayesinde hayvan dilini çözdüğümüzü hayal ediyorum: "Kelebek Üniversitesi" diye bir kurum varmış. Bu üniversite, tırtılken başlanılan 3 saatlik zorunlu eğitimin son 1 saatine denk geliyormuş. Oldukça yoğun geçen bu devrede tırtıllar biyokimya, aero fizik gibi konularda uzmanlaşıyorlarmış. Kelebekler kozadan çıktıktan sonra Dünya'nın manyetik alan değişimlerini duyargalarıyla anlayarak 3000 km ötedeki çiftleşme alanına varabiliyormuş. Trabzon'a nataşa göçü durduktan sonra Ukrayna'ya gitmek isteyen bazı uyanık vatandaş bu üniversiteden torpille diploma alabiliyormuş ama ne yazık ki beynine GPS cihazı taktırmayana YÖK denklik vermiyormuş.

Bu çevirmen bilgisayar sayesinde arıların nasıl mükemmel altıgen evler inşa ettiği sonunda anlaşılabilmiş. Arılardan laz müteahhitlere gen transferi yapılarak deprem kayıplarının önüne geçilmesi planlanıyormuş.

Bütün gün marketin önünde uyuklayan, geceleri sapıtıp arabaların peşinden koşan Einstein görünümlü pireli itin ise zamanında soğuk füzyonu bulduğu ama daha fazla enerjinin daha fazla üretim, daha fazla çalışma ve dünyevi zevklerden uzaklaşma anlamına geldiğini farketmesi üzerine buluşunu sakladığı yine bu çevirmen alet yardımıyla ortaya çıkmış. Ayrıca it oğlu it arabaların peşinden neden koştuğunu da açıklamış:

"Abi egzoz dumanı iyi kafa yapıyor."

Başkası Olmadan Kendin Ol (Yiyorsa)

2007-05-24T23:51:00.000+03:00

"Bilir misen men seni çoh sevirem" dedi adam. Hayır; tahminlerinizin aksine bir Azerbaycan vatandaşı değildi bu adam. Okurken böyle anlamış olmanızı gayet doğal karşılıyorum tabii; ama siz de duysanız Azeri olmadığını anlardınız. Sadece Azeri taklidi yapmak isteyip başaramayan bir tipti. "Nasıl?" diye biraz da sertçe sorunca kadın, birden aslına döndü: "Şey yani arkadaş olarak demek istedim canım."

"Haa," dedi kadın "tamam o zaman."

__.oOo.__

"Biliyoy muşun" dedi, "ödevimi yetiştiyemiyoyum, öytmen yayın çok kısçak bana". Yine hayır; bu kişi de bir ilkokul öğrencisi falan değil. Zaten ilkokulda bile böyle konuşulmuyor. O yüzden belki de evet, anladınız. Eşşek kadar bir üniversite öğrencisi bir kız bu; arkadaşından yardım istiyor. O kadar eşşek kadar ki, erkeklerin çocuk gibi konuşan kızlardan nefret ettiğini fakat bununla beraber böyle konuşmanın her zaman işe yarayan bir taktik olduğunun da bilincinde. Sanırım sırf bir an evvel böyle konuşmayı kesmesi için teklif ettiği şeyin kabul edildiğini de anlamış durumda.

"Şey, yardım edebilirim istersen" dedi adam.

__.oOo.__

"Thank you very much" dedi adam. Artık tahmin ettiğiniz üzere bir İngiliz falan değil bu ipnetor. Normal bir Türk. Arkadaşından "Lan Lost'un son bölümünü getirsene bana yarın" diyerek istediği CD'yi aldığında söylüyor arkadaşına.

"Bitte şön", diyor arkadaşı.

__.oOo.__

Üç örneğin kahramanı da en çok kendileri olmaları gereken durumlarda bir başkasıymış gibi davranmayı tercih ediyorlar. Nedir bu, tam anladığımı söyleyemem. Gelebilecek olası tepkilere karşı bir savunma mekanizması mıdır nedir? Birinci örnekteki Azeri taklidi yapan gariban arkadaşımızda çok açık bu aslında. İkinci örnek kahramanın kadın olmasından kaynaklı olarak biraz daha çetrefilli. Ama sonuçta kendisi gibi konuşmayı seçmeyerek rol yapmayı tercih ettiğine göre burada da bir kendini koruma içgüdüsü hakim. Üçüncü ipnetor ise "Thank you" yerine "Teşekkür ederim" dese kendisini arkadaşına karşı borçlu hissettiğinin düşünüleceğini falan zannediyor sanırım. Hiç tanımadığı birinden alsa CD'yi gayet de rahat "Çok teşekkür ederim" der oysa. Bir daha karşılaşmayacak ya ipnetor.

"Böyleyken böyle" dedi adam.

Şen ve esen kalın.

Futbolda Değişiklik Arayışları

2007-05-20T23:17:00.000+03:00

Futbol güzel oyun. Dünyada en çok takipçisi olan spor dalı. Yavaş yavaş da olsa değişiyor. Fakat bazen de çok sıkıcı oluyor kardeşim!!

Teknik direktörlük iyi meslek; tecrübe, bilgi, his ve şans da gerektiriyor. Fakat bazen de hiçbir işe yaramadığı da olmuyor mu? Sonuçta futbolu futbolcular oynuyor. 3 tane değişiklik yapabiliyorsun maksimum.

Bir hesap edelim; toplam 11 oyuncun var, her biri toplam 90 dakika oynayabiliyor. Oyuna yeni bir oyuncu sokacaksan birisini de çıkartmak zorundasın. Yani nedir, toplamda 11x90 = 990 adam dakikalık bir hakkın var.
Şimdi diyorum ki, bu 990 adam dakikalık sınır sabit kalsın ama bunu istediğim şekilde kullanabileyim. Yani bir oyuncuyu sokarken diğer birini çıkartmak zorunda kalmayayım. Diyelim bir 10 dakika boyunca 10 kişi oynatayım takımımı ve böylelikle istediğimde bir 10 dakika boyunca da 12 kişi oynatabileyim. 10 dakika sabit bir süre olsun. 3.5 dakika eksik, 3.5 dakika da fazla oynayayım denilemesin mesela. Böylelikle de zırt pırt adam eksiltme arttırma muhabbetinden kurtulunmuş olunur.

Örneğin baktık ki 11 kişiyle rakibe gol atmak imkansız, adamlar deli gibi kapanıyorlar. Futbol yorumcularının tabiriyle sabaha kadar oynansa maç gol olmaz. Napıyoruz? İki oyuncumuzu çıkartıp 9 kişiye düşüyoruz. Bir on dakika böyle oynayacağız; sonrasında da 13 kişiyle Allah ne verdiyse hücum edeceğiz. Tabii, rakip de bu durumda boş durmuyor. Birkaç şekilde düşünebilirler:

a) Ulan bunlar 13 kişi gelecek az sonra, iyisi mi şimdi biz de 2 kişi çıkartalım; yoksa sonra mağdur oluruz.

b) Ulan 9 kişi kaldılar, belli ki 13 kişi gelecek ipnetorlar; ama şimdi biz 9'a düşersek o da olmaz; 11'e 11'ken iyi savunuyoruz ama 9'a 9'da poku yeriz. En iyisi 11 kişi devam etmek

c) Hah şimdi kucağıma düştünüz. Hilmi, Feyzo! Hazırlanın evlatlarım. Rakip 9'a düştü 13 kişi saldıracaz anasını satiym.

Böylelikle oyun sahadaki mücadelenin yanında aynı zamanda tam bir fikirsel, teknik, taktik mücadeleye dönüşür. Satranç gibi. Futbol yorumcuları da yıllardan beri yazıp söylemekten artık bıkmış olmaları gereken "Hasan'ı çıkartıp Hüseyin'i sokmalıydı" muhabbetinden kurtulup daha engin ve komplike taktik eleştiri sallamasyonları yapabilirler.

Tabii bu işi kontrol edecek bir hakemin de olması lazım. 4ncü hakem bu işi yapabilir mesela; boş boş oturuyor; teknik direktörleri teskin etmekten başka bir iş yapmıyorlar; onlara da meşgale olur.

Bu yöntemin getireceği yeni formasyonlar da enteresan olacaktır. 4-2-6 örneğin, ya da 8-4-1. Düşündükçe kendimden geçiyorum.

Türkçe bilmeyen FIFA yetkilileri için:
Eleven players 90 minutes. Total 990 minutes. 990 minutes ok, but cancel the eleven player limitation. Make it flexible. Make it possible. Be smart.

Best Regards,
eyco

Book Crossing

2007-05-19T07:48:00.001+03:00

Bilenler vardır, elinizdeki kitabı okuduktan sonra bir parka bırakıyorsunuz, biri kitabı o parkta bulup okuyor ve bir kafeye bırakıyor, öteki orda bulup okuyor ve başka bir köşeye bırakıyor bu böyle sürüp gidiyor.Buna "Bookcrossing" deniyormuş.Böyle bir kitap döngüsü fikrini Ron Hornbaker adlı şahıs 2001'de düşünüyor ve şimdi 2.5 milyon kitaplık şöyle bir şey çıkıyor ortaya.Türkiye'de de Sokak Kitapları bu işi üstleniyor.

Kendimden bildiğim kadarıyla bizim de böyle bir uygulamaya müthiş ihtiyacımız var.Bu uygulamayı öğrendikten hemen sonra derhal güven park'a gidip bir iki kitap bırakası geliyor insanın ama orda bi duraksıyor tabi.Türkiye'de bugün bir köşeye bıraktığın kitabı ertesi gün bir sahaf rafında görme ihtimalin mevcut.Hatta uygulama ilerledikçe sahaflarda "Sokak kitapları alınır " şeklinde yazılara rastlayabiliriz .

İlk yazı

2007-05-14T20:28:00.000+03:00

"Lan" dedim birden kendime "Gezdiğim yerleri anlatayım"
Sonra aklıma geldi,
Gözüm monitöre baktıkça yanıyor.
Arpacık çıktı da bugün.
Sonra askerliğim geldi aklıma
Ulan çıkmıyor hayatımdan...

Biz Bu Filmi Görmüştük

2007-05-06T21:43:00.000+03:00

Ön bir not: Deja Vu filmini seyretmemiş olup seyretmeyi planlayanlar okumasın bu yazıyı.

Bugün Deja Vu adlı filmi seyrettim. Denzel Vaşington (Doug) oynuyor. Filmin içerdiği onlarca mantık hatası içerisinde en göze çarpanı Doug'ın film boyunca hiç su içmemesi. Arkadaş insan su içmeden nasıl yaşar? Gidip gelmelerden tam çıkartamadım ama filmde anlatılan olaylar totalde 3-4 günlük bir süreyi kapsıyor muhtemelen. Ve Doug hiç su içmiyor. Bir sahnede iyice susamış olacak ki kahve makinesi sorup durdu gariban. İyi de Doug, kahve hiç suyun yerini tutar mı? Yemek de yemedin Doug. Tamam onu anladım, rejimdesindir belki; ya da zaten obez Amerikan halkını bir de film seyrederken acıktırmak istemiyorsundur; ama su içmen lazım Doug. Susuz olmaz. Olmamış, 0 (sıfır) veriyorum. Zaman makinesi icat edilmiş olsaydı bu kadar çok zamanda yolculuk temalı film çekilir miydi, onu da merak ediyorum ayrıca. Kendime not: Zaman makinesi icat edildiğindeilk iş yüz sene sonrasına gidip hala zamanda yolculuk filmi çekiliyor mu kontrol edilecek.

Bu şekilde, yani böyle birkaç yazı daha yazarak laf cambazının lanetinden kurtulabiliriz gibime geliyor. Kaygılarımla arz ederim.

Laf Cambazı

2007-04-23T01:31:00.000+03:00

İnsanın başına oturdu mu kalkamadığı bazı oyunlar vardır; bu da aynen öyle bir oyun. Amaç birbirine komşu harflerle anlamlı kelimeler bulmak. Buna benzer bir de kelimatör var, ama onda komşuluk ilişkisi önemli değil. Oyunu oynamak çekirdek çitlemek gibi bir şey. Biri bitince diğeri başladığından, ulan şuna da bir bakayım öyle kapatayım deniliyor, ama kapatmak zor. Üstelik çekirdek dediğin şey uzun da olsa bir süre sonra bitiyor ama bu bitmiyor. Bir oyun bitti, yaşasın yeni oyun.

Bir keresinde de bütün harfler sessiz çıktı. krs, myp gibi denemeler sonuç vermeyince sesli harflerin hayatımızdaki önemini kavrayıp sessiz sedasız bitmesini bekledim masanın. O sırada telefon çaldı.

Okuyucunun Dünyasını Yıkan Yatak Haberciliği

2007-04-22T08:22:00.000+03:00

İnternet siteleri aleminde haber vermeyi ilke edinmiş(!) bir çok site, ziyaretçi sayısını en çok artıran cinsellik haberlerini ardı ardına sıralamayı da kendisine görev bilmiştir. Bu sadece ülkemizde değil de, internetin cümlesinde böyle. Yapacak bir şey yok. Cinsellik hususu her kişinin sorunlu ve dolayısıyla meraklı olduğu bir konu. Şimdi gitsen, en bildiğin haber sitelerinde, en çok okunan haberlere baksan hepsi cinsel çağrışımları olan başlıklara sahip haberler veya düpedüz cinsellikle ilgili makalelerdir.

Bu durum işin neticesinde seri olarak cinsellik temalı haberler üretilmesini gerektiriyor. En çok rastlanan anahtar kelimelerden biri de "yatak". "Yatakta çılgın oyunlar", "yatakta savaş var!", "yataklarda ne dolaplar dönüyor", "yatakta partnerinizi memnun etmenin yolları", "yatakta deli dümen", "yatakta koca yılan" vesaire. Peki bu kadar yazıyı kim yazacak? Cevap herhangi biri.

İçinde yatak olsun, cinsellik olsun da yeter. Bu işlerden biraz olsun anlamak (yıllardır sevişiyor olmak), bunu bir halka hitap edecek şekilde anlatabilecek kadar hatip olmak (eliyle tutabildiklerini söze dökebilmek) gibi bir sürü gereklilik zaten aranmıyor, anlaşıldı. Muhtemelen bunların başındaki editör diyor ki:

- Ya bul bi yabancı site çevir, 5000 vuruş yeterli.
- Nasıl 5000 vuruş?
- iyi. 3500 yeterli o zaman...
- o kadar vurulabiliyor mu ya? oha.
- neyse ben sana bi link atayım onu çevirirsin.

Şimdi bu yazıyı yazacak arkadaşın daha neyin ne olduğundan haberi yok; bir de merakını gidermek, bir şey öğrenmek isteyen insanları bilgilendirecek haber, makale yazacak. Geçen gün, tavandan asılan, havada duran yataklar Türkiye'ye geldi mi diye arama yaparken rastladığım bir habere geliyorum. Parça parça alıntılarım var.

Yazının başlığı "Yatakta Savaş..." E-Kolay'ın internet dünyasına bir hediyesi gibi duruyor. Ama sayısız internet sitesinde aynen, bir çok internet sitesinde de sağına soluna bir şeyler eklenerek yayınlanmış. Geçelim:

"...Aynı sebepten dolayı, partneri cinsel isteksizlik gösterdiğinde ya da müşkülpesent davrandığında suçu yine kendinde, kendi erkeklik gücünde arıyor."

Erkek tabii cümlesiyle kafayı yemiş bir mahlûkat. İşi gücü cinsel kudurganlık, cinsel zorbalık. İstiyor ki: "Bütün kadınlarla birlikte olayım sonra da King Kong gibi şaha kalkıp yatağın üstünde göğsümü yumruklayayım." Kardeşim, bunu şimdi, daha cinsel ilişki nedir bilmemiş, görmemiş veya zaten kafası karışık olan bir kızcağız okusa ne olacak. Sen bunun sorumluluğunu nasıl alabiliyorsun? Erkek her kadından kudurgan cinsel manyamış olmasını mı bekliyor? Ayrıca en önemli husus "Yatakta müşkülpesent davranan kadın" nasıl oluyor? Şöyle mi acaba: "Hmmm. Bu ne, burası ne, ne bu ne, bana açıklayabilir misin? Hayır, böyle bir şey beklemiyordum, katiyyen, hayal kırıklığına uğradım. Aaaa! Bu kadar özensiz sokulur mu canım hayret bir şey! Lütfen tekrar deneyebilir miyiz, bu defa daha özenerek lütfen... Hayır kollarını oynatma, odanın dizaynını bozuyorsun. Git, dur. Manyak. Olmuyor, duyguyu veremiyorsun..." daha düzgün anlatsana kardeşim şunu. Dandiriduptik müşkülpesenti gidip nerden çıkardın getirdin?

Erkek, kadına kendini en bilinmeyen ve doğruluğundan kuşku duyulmayacak biçimde kanıtlamaya çalışırken, kadının onun bu çabasını hafife alacak bir davranışta bulunması, erkeğin sonsuza kadar uzaklaşmasına neden olabiliyor.

Tamam kardeşim yine aynı şey. Erkek manyak, deli, sapık... Sevişirken tek derdi kendini kanıtlamak. Hatta sevişmiyor, söylenene göre kendini kanıtlamaya çalışıyor. Yani duygusuz, hissetmeyen, sadece "Başarılı olmak, yeri göğü inletmek" kaygısı taşıyan bir canlı bu erkek. Bir de tutmuş "çabalamak" diyorsun. Sevişmek çabalamak mı lan? Sen o terlemenin, böyle bir sebepten olduğunu mu sanıyorsun? Aşık arasında o ter zemzem diye içilir lan ibişettin. "Çaba" deyince erkek milletini maden işçisi durumuna sokuyorsun? Kadının ödü kopmaz mı şimdi? Kadın da hafife almayacakmış bu davranışları... Hafife almak ne demek? Kim bu kadar lakayt olmuş, genişleşmiş, bu insanların kaç tanesi sevişmeyi "eğlencelik şey ya" diye düşünüp canı sıkılınca, "yok ben bunu yiyemeyeceğim artık, şiştim valla şiştim" diyerek bırakmış. Ulan senin haberini merak eden, gelip okuyan zaten sevişmeyi merak eden, çok fazla bilmeyen etmeyen insan. Niye hafife alsın sevişmeyi. Utancından sevişebiliyor mu bi sor önce. Nasıl hafife alınır ayrıca? "Boşa çabalama... çabalama hissetmiyorum bir şey. Hayır yani öyle dangalak bir şekilde çabalıyorsun ki takdir bile edemiycem kusura bakma. Ben televizyona bakıcam biraz sen de baktın ki olmuyor, kenara kıvrılırsın." Üstelik birileri böyle hafife alıyor erkeği de bunu duyan erkek sonsuza kadar uzaklaşıyor? O ne demekse:

- Olmuyor Halit, sen bu işi kıvıramayacaksın...
- Aananısstkent Süheyla uzay boşluğuna düştüm senin yüzünden, sonsuzlukta sürükleniyorum.

Birden bire yer çekiminin kaybolması ve erkeğin yataktan sonsuza kadar uzaklaşması hangi bilim kurgu filminde var? Yataktan mı uzaklaşıyor, sevişmekten mi, kadın ırkından mı, kendinden mi? Ulan ne kötü şey sonsuza kadar uzaklaşmak bunlardan. İntihar et daha iyi. Erkeğin kafasına da girsin bunlar, o da şartlansın, "Ulan kadın yalan yanlış bir hareket yaparsa, ben jubilemi yapmalıyım demek ki" diye. "N'olüyo ya, n'ooldu acaba, aldı mı, vurdu mu, dur sarsıldı herhalde, yok yok, ses gelmedi, bakiym, yok rutine bağlamış, aha bi irkilme var, gerçek mi lan, burnunda sümük, gözlerinde sulanma oluştu mu. hmmm yarı gerçek hissediş. Kendime +2 puan yazıyorum..." diye her saniyenin analizini yapacağım derken ne seviştiğini anlasın ne hissettiğini, ne de onun ne hissettiğini. E kadın, o zaten paralize.

Örneğin sevişme sırasında kadının komplike cümleler kurması da, partnerinin dikkatini dağıtıyor.

En bayıldığım da bu. "Komplike cümleler." Nasıl oluyor lan komplike cümle. Koca yazı yazmışsın bir tane komplike cümle kurdun mu acaba? Sevişirken konuşmayı anladık, "canım cicim, şöyle güzel, böyle iyi" falan diyebilir insanlar da komplike cümle ne ulan, ne?

- Hayatım. oh ve bunun yanı sıra ah, ah olduğu kadar aslında helezonik bir salınışın ardından ah bir filmnuar prömiyerinden oh çıkmış kadar karmaşık, kaotik ama oh ve bir oh daha üstelik ve bir o kadar heyecanlı ve coşmuş durumdayım, vecde geldim diyebilirim oh ahoh oysa da oymasa da dolayısıyla resesif ruhumun yarattığı zone, algımı sana algılatmamı engelliyor.
- ...
- Halit nerdesin hayatım? Haliiit.
- Pazardan domatis biber aldım geldim.
- Ama ne güzel konuşuyorduk yaaaa... gasteden okudum, konuşun diyordu.
- Komplike konuşmayın da demiştir o.

Yani kardeşim olaylar cembürül cümbük. Ben sadece bir yazının üç tane cümlesini aldım altı üstü. Onlar bile böyle kendinden geçmiş, ne dediğinden habersiz. Hadisenin nerelere varabileceğini gel sen düşün.

Sonra insanlar neden ilişkilerinde cimbilli, neden dümbük gibi sevişiyorlar vay kızlar neden kütük gibi de, erkeklerin bu bozulmaları niye?

niye? Niye kardeşim? Erkek sevişme delisi, kadın dünyada daha ulvi amaçları olan sürekli meşgul bir canlı. Erkek güç gösterme meraklısı, kadın sadece jest amaçlı sevişen bir müşkülpesent. Erkek süper kahraman, kadın uzun oyunları seven bi gece tilkisi. Ne lan bu. Zaten bir erkek sevişme delisi bir kadın bulsa cennetteyim diye inanır, onu da asla bırakmaz, beş dakika da mutsuz olmaz. öyle mi? belki öyle. ben bilmem.

benim bildiğim, diyebileceğim ancak; yapmayın, etmeyin minvalinden şeyler olur. Bir de ebenizi eşşek kovalasın, amirinizi katır çöktürsün, amma sizin de allah belanızı versin.

Olmaya Devlet Cihanda Bir Nefes Nostalji Gibi

2007-04-20T03:22:00.000+03:00

Bizim neslin garip bir özelliği var. Mutsuz geçen çocukluğumuza rağmen (burada durup bir parantez açmak şart. mutsuz zamanlardı elbette: çağınızın vebası aids, soğuk savaş bitiyor, duvarlar yıkılıyor, çift kutuplu dünyadan tek kutupluya geçişi bütün sancılarıyla yaşıyoruz, komunist rusya alegrosu ziyaretçiler dizisindeki uzaylılar fare yiyor, türkiye'de darbe, dünyada darbe, kainatta darbe, rambo afganistan'da, marty geleceğe gidiyor, bill ve ted kusursuz maceralarını yaşıyor, öte yandan italya 90'da sikilaççi realitesi, kick off'un data diskini korsanlar kırarken bozmuşlar save edemiyoruz) geçmişi yadederken kendimizi iyi hissetmemizi de önemli ölçüde buna borçluyuz sanırım: Home Computing hadisesinin ilkbaharını birinci elden yaşamış olmamız. Commodore 64, Amiga 500, 486 DX-4 100, P2-350 ve Athlon XP'den oluşan bilgisayar haremimin tüm cariyelerini pek bir sevsem de, ilkler özeldir biliyorsunuz. Unutulmazlar. Benim de ilk aşkım Vestel'in MSX modeliydi.

Yedi yaşında falan olmalıyım. Babam bir akşam eve geldi, elinde bir paket (klişesi), açtık televizyona taktık. Circus Charlie diye de bir oyun vermişler yanında. Daha önce gördüğüm en karmaşık alet bir abaküstü sanırım. Eve bugün MSX girse gene o kadar şaşırır mıyım bilmem ama, Circus Charlie meselesine dönmek isterim. Şimdi, bu bir sirk oyunuydu adından da anlaşılacağı üzere. Çarli diye bir elemanı sirkteki farklı platformlar üzerindeki gösterilerinde başarıya ulaştırmaya çalışıyorduk. Ben daha önce bilgisayar görmemiş, oyun deyince aklına (henüz) joystick değil de sokakta oynanan, ebe tura bir iki üç tarzı şeyler gelen bir velettim. Bilgisayar, oyun kültürü o ana kadar gamewatch'lardan ibaret. Elimde bir kırkbeşlik kaset. Üstünde Circus Charlie yazıyor. Bu kadar. Sabahım, akşamım, günüm, gecem, bütün dünyam bu oyun olmuştu. Sabah okula gidiyor, okuldan eve döner dönmez önlüğümü bile çıkarmadan oyunun başına oturuyordum. O kadar ki, zavallı babanneciğim (aynı evde kalıyorduk o zamanlar), eliyle besliyordu beni. Hazırladığı yemeği tepsiyle getiriyor, yanıma oturuyor ve bana lokma lokma yediriyordu, çünkü bana kalsa yemek falan yiyeceğim yoktu. Babannem olmasa şu an bu satırları da okuyamazdınız herhalde (melodram unsuru). Oyundan aldığım puanlar karnımı doyurur muydu ki? Bu olayın üstünden yaklaşık yirmi yıl geçti. Artık Tarkovski filmlerinin bile bilgisayar oyununu yapıyorlar. Ortalık Devasa online oyunlardan geçilmiyor ama benim ağzımda hala ilk bilgisayar oyunumu oynarken babannemin elceğiziyle yedirdiği tereyağlı kızarmış ekmeğin tadı var. Diyeceğim budur; Süper Babanne, Seni Çok Seviyoruz.

Uzay-Zaman Bükülmesi

2007-04-19T02:29:00.000+03:00

Tokyo’da, Sydney’de arkadaşlarım var. Nette konuşurken bazen “İyi akşamlar” mı diyeyim, “Günaydın” mı ne diyeceğimi şaşırıyorum. Firefox’un Foxclocks diye bir eklentisini buldum, nerde saat kaç hepsini gösteriyor, toplama çıkarmayla kafamı yormuyorum. Yaz saati uygulaması gibi durumları da yerine göre hesaplıyor. Örneğin Avustralya’da daylight saving (gün ışığından tasarruf) uygulaması yokmuş. Arkadaşa neden yokmuş diye sordum:

-Abi çok güneş görünce inekler sütten kesiliyor, perdeler çabuk sararıyor.

Dedi. Kaldım.

Korakor Mücadele

2007-04-16T22:38:00.000+03:00

İlkokul üçüncü sınıftaydım. Öğretmen “Ben ne dersem motamo yazacaksınız” diye bir lakırdı ediverdi. Sınıfta bir uğultu: “Motamo ne lan? Japon el yazı sanatı mı?”. Kimse de cesaret edip soramıyor. Seneler geçti, motamonun ne demek olduğunu puanım yetmediği için hasbelkader girdiğim fransız kolejinin hazırlık sınıfında öğrenebildim. Nöron ziyanlığı: “Mot à Mot”, fransızcada “kelimesi kelimesine” demekmiş.

Gün geçmiyor ki futbol yazarlarından garip yabancı terimler duymayalım. Her T.C. vatandaşı doğuştan futbol eleştirmeni olduğundan bu işi profesyonel olarak yapanlar bir fark yaratmak adına yabancı deyimleri yersiz kullanma hatasına düşüyor. Bugünlerin moda tabiri ise korakor. Nedir bu korakor? Fransızca “Corps à corps” düz çeviriyle vücut vücuda anlamına geliyor. Türkçe karşılığı ise göğüs göğüse, dişe diş, cansiperane olabilir ama resimde görüldüğü üzere değişik yorumlara açık.

Gürcan Bilgiç gibi futbol yazarlarının bunu sıkça kullanma nedeni olarak kelime vurgusunu görüyorum. K harfinin güçlü vurgusu olmasa bunu hayatta kullanmaz. Mesela "Moramor" olsa: "Tuncay moramor mücadele etti", veya "pötübör" olsun: "Galatasaray sonuna kadar pötübör mücadele etmesine karşın Tromsø'den hüsranla döndü". Olmuyor. K harfi ve sondaki "kor" taraftar argosuyla gayet örtüşüyor. Cümle içinde kullanalım: "Arsenal adamın a... korakor". Gürcan Bilgiç gibi diasporayı lobiyle karıştıran cahil demiyeyim de Osman Tanburacı'dan, Ömer Üründül'den eksik tarafım kalmasıncı yazarların bu kelimeyi kullanmasının nedenlerinden biri bu vurgu olsa diyerek kendilerine tavsiye olarak hazırladığım yeni terimler sözlüğüne geçiyorum...

Çiktuçik (Cheek to cheek): Feerpileyin öne çıktığı maçlarda kullanabiliriz. Maç 0-0 bitmiştir ve futbolcular formalarını birbirlerine vererek sahadan ayrılırlar. Ör. "Türkiye-Kore çiktuçik mücadele etti, dostluk kazandı".

Estues (Ass to ass): Her türlü çirkefliğin, dalaverenin döndüğü maçlarda ideal bir terimdir. "Beşiktaşlı Emre, FB'li Nobre'yle estues mücadele verdi. Pozisyonu hakem es geçince futbolcular birbirine girdi".

Estumaut (Ass to mouth): Clerks 2 filminden hatırlayacağımız üzere peh nahoş bir durumu anlatır. Kendi kalesine gol atan bir futbolcunun durumu için uygundur: "Hayrettin auta giden topu kendi kalesine tokatlayınca soyunma odasında kendini estumaut durumlarda buldu"

Küçük Adamların Bilinmeyen Dramı

2007-04-16T20:17:00.000+03:00

Müşkülpesent değilimdir ama şu adamcıkların koşuşturup şekilden şekile girdiği Akbank reklamını gördüğümde çok sıradan bir filmi milyonuncu kez izliyormuş hissine kapılıyorum. Ortada bayat bir fikre harcanmış koca bir iş gücünun haricinde derinlerde başka bir şey hissettim. Starcraft oynarken askerleri dizip adımı yazmışlığım vardır. Uçaklardan fallik obje çizip radardan beni izleyen rakibe nispet bile yapmışımdır. Bu tip birey yönetmeli oyunların ister istemez verdiği tanrı misyonuyla bu densizliği yaptığımı varsayıyorum. 23 Nisan gösterilerinde hangimiz bir harfin parçacığı olmadık. Bu insanlar karınca değil böcek değil. Herbirinin kimbilir ne hikayesi vardır. Reklamda hatırlarsanız insanlar bir sahnede çalışan bir dişli mekanızması oluşturuyor. O dişlideki Ahmet abi, evet sana söylüyorum, o dişlinin bir parçası olmaktan mutlu musun? Sağda solda gururlanarak anlatabiliyor musun "O çarkın bir parçasıydım" diye? Ama seni anlıyorum, eve ekmek götürme derdindesin. Hangimiz değiliz ki... Parçası olmak istemediğimiz bir çarkın dişiyiz, gittiği yere kadar dönüp duracağız... (Sosyal mesaj + Spielberg tarzı final)

(Resimde %70 kredi kartı faiz oranından sonra don gömlek kalan vatandaşlarımızın protestosunu görüyorsunuz)

Tanrımıza Hamdolsun; Milletimiz Varolsun.

2007-04-16T04:47:00.000+03:00

Bu ülkenin insanlarının hayatı iki kısımda özetlenebilir; öncesi ve sonrası. Tam ortadaki gizli nesneye biz kısaca askerlik diyoruz. Birazdan okuyacağınız metin, askere gideceğimden haberdar olduğum zamandan başlayarak, askerlikte ilk geceye değin uzanan süreçte yaşadıklarımdan edindiğim izlenimleri kapsayan bir gerçek kesit hikayesidir.

Başlangıçta çeşitli motivasyonları vardır gencin. Herkes gibi sıradan bir hayatı falan olduğunu sanmaktadır. Yirmi yaşındadır, filinta gibidir, çıkarmadan en az bir saat gidebilir vs... Fakat sonra birden bir mektup gelir saman kağıdı zarfta. Celp, yoklama gibi tabirler geçmektedir içinde. İşin ciddiyetini anlayınca korkar gencimiz, saklanmak ister ama beyhude; her Türk asker doğmuştur bir kere.

Her fırsatta kaçmışsınızdır o güne kadar. Sonra polis gelir, kapınıza bir mesaj bırakır, "Şu şu tarihte nüfus cüzdanınızla beraber karakolumuzda bulunmanız önemle rica olunur" diye. Ertesi gün giderim ben de, belki adamları ikna edip bir sonraki döneme kadar erteletebilirim düşüncesiyle. "Genç bak senin askerlik zamanın gelmiş kaçaksın sen", "Ee biliyorum memur bey fakat benim işlerim var, onları bitirmem lazım, ben de askere gitmeyi çok istiyorum fakat bir sonraki döneme kalmam mümkün değil midir acaba?", "Evladım bizim elimizden gelse hiç gitme, lakin yılbaşında denetleme var biz ne cevap veririz amirlerimize, yakalayamadık mı diyelim, olmaz gitmen gerekir. Seni bi süre nezarette tutmak zorundayız". "Ne? Nasıl yani? Ne nezareti? Suç mu işledim ben..." falan derken kendimi nezarethanede bulurum. İçeride yaşını başını almış bir amca vardır. Karşılıksız çek vermekten atmışlar onu da içeri. Hay allahım asker olacağız derken kodes hayatını da tatmış bulunduk. Üç buçuk saat içerde kalırım. Sonra bir memur gelir, beni çıkarır, "Müjde genç, şubenle fakslaştık, kelepçeden kurtuldun" der. "Ne kelepçesi" falan derken yanıma bir sivil memur verirler, beraber şubeye gideriz. Adam kapıdan geçerken koluma girer, herkese "mevcuttur. mevcuttur." diyerek beni merdivenlerden çıkarır. Askerlik şubesindeki memure hanımın yanına varırız. "Semra bak bi tane daha getirdim sana, şunun işlemlerini yapıver." Semra hanım gözlerini bilgisayar ekranından ayırmadan kağıtları alır, "Hı hı. Çocuk nası oldu senin Ahmet? Okula başladı mı?" "He ya. Dersleri de iyi keratanın." "İyi iyi." Bu sırada iki üç kere sertçe damgalar basar bir takım kağıtlara. TAK. TAK. "Al canım. Üç gün sonra Malatya ulaştırma er eğitim alayı komutanlığına teslim oluyorsun. Hayırlı teskereler.", "Ee, teşekkür ederim."

Hazırlık safhası burada başlar. Aileye üç gün sonra askere gidileceği açıklanır. Evlatlarından bir üniversite diploması bekleyen aile üzerinde soğuk bir duş etkisi yaratır bu haber. Şoka girerler, kavgalar edilir, ağlamalar bağırışlar çağırışlar... Nihayetinde kabullenmek durumundadırlar. Sonraki aşamada mecburen "Oğlumuz gidiyor" farkındalığına kavuşup sizi el bebek gül bebek ederler.

Askere gitmek, aileye danışarak alınan bir karar olmadığı için, muhtemelen kişinin "Aa ben bireyim lan" dediği ilk noktalardan biridir hayatındaki. Böyle de pozitif etkileri vardır. Sorulur soruşturulur; "Ne lazım?", "Üç çift çorap yeter mi?", "Orda istediğimiz zaman kakamızı yapabiliyoz di mi?", "Nöbette çişimiz gelirse noolcak?" gibi sorular, "İçlik götür kışın soğuk olur çok üşürsün", "Zaten ihtiyacın olan her şeyi orda veriyolar abi", "Botu en az bi numara büyük al" gibi cevaplar havada uçuşur. Aslında hiçbir soru cevaplanmayı, ve hiçbir cevap da kaale alınmayı haketmez bu safhada. Microsoft solitiare içindeki farklı oyun sayısı kadar farklı askerlik vardır. Kimse, öteki herhangi biriyle tıpa tıp aynı askerliği yapmaz, parmak izi veya kar taneleri gibi bir durumdur bu. Tabii o zaman bilemez bunu insan. Gider askerî malzeme satan dükkanları zengin eder. Bilen bilir; "Bundan da alın beyefendi bakın sonra zor durumda kalırsınız orada bulamazsınız" diye haki renk prezervatif bile satar bu dükkanlardaki tipler insana. O yüzden akıllı olmak lazım.

Hazırlıklar tamamlanır, uçak bileti alınır. Uçuşa iki saat kala havaalanına gidilir. Elde bavul, kafada sonsuz soru işareti, dokunsan ağlayacak bir anne, kısacası berbat bir ortam... Havadan sudan konuşulur, bir yandan göz kalkış-iniş bilgilerinin aktarıldığı elektronik panodadır. Saat yaklaşmaktadır, buna rağmen uçuşunuzla ilgili bir bilgi göremezsiniz. Yarım saat, yirmi dakika, on dakika, hala bir şey yok. Beş dakika... Lan uçağın saati geldi... On dakika daha geçer. E rötar olsa bildirmeleri lazım. Yirmi dakika, hâlâ beklemektesinizdir. En sonunda pano güncellenir. İSTANBUL - MALATYA: UÇUŞ İPTAL. Ulan nooldu. Sis yüzünden kalkamamış uçak. O gün büyük ihtimalle hiç uçuş olmazmış. Psikoloji zaten bozuk, bünye hazırlanmış, anneyle babayla vedalaşılmış, Şimdi ne? Reset. Haydi sil baştan. Küfürler edilir, yetişemicem, zamanında teslim olamıcam birliğime diye Vietnam sendromuna girilir daha askerlik başlamadan. Havayolu şirketinden imzalı antetli resmi bir kağıt alınır uçuşun iptal olduğuna dair, niye geç kaldın diye imtihana çekilme ihtimaline karşılık. Harem'e gidilir, hemen o akşama garip bir otobüs şirketinden, Malatya'dan da geçen Diyarbakır arabasına bilet alınır, uçakla bir buçuk saat sürecek yolculuk, on altı saate uzatılmıştır.

Otobüs yolculuğu ayrı bir hikayedir. Önümde yolculuk boyunca sürekli cep telefonuyla konuşan Malatyalı bir kız, televizyonda oynayan Hababam Sınıfı Askerde isimli kozmik şaka, bir bardak su istediğinizi üç kerede anlayan, Türkçeyi çat pat konuşabilen bir muavin. Öte yandan otobüs öyle garip yerlerde mola veriyor ki, aşağı inmeye korkuyor insan, bünyem mekanı kabullenmez, ayağımı yere atınca epilepsi krizine girerim diye.

Malatya'ya yaklaştıkça sis basıyor her tarafı, göz gözü görmüyor. On altı saat bir şekilde geçiyor. Malatya otogarına varıyoruz. Güzel yapmışlar otogarı, hava alanı ortalama bir evin salonu genişliğinde olan bir şehir için gayet iyi. Araçtan inip otogar binasına adım atar atmaz beni ısrarla İstanbul'a geri göndermek isteyen otobüs firması çığırtkanlarına şöyle bir bakıp "Acaba..?" diyorum kendi kendime. Yahu saçmalama, askerlik yapmaya geldin sen buraya. Bu da geçecek bak, ilerisini düşün falan diye kendimi teskin edip dışarı çıkıyorum. Hava inanılmaz soğuk. Saçlar üç numara... Birilerine soruyorum şehir merkezi nerede, nasıl gidilir diye, öğreniyorum gidiyorum. Bakıyorum ki Malatya'nın bütün şehir merkezi bizim Sirkeci'nin arka sokakları gibi bir yerden ibaret. Neyse zaten şehirle işim olmayacak. Buradaki taksicilerde taksimetre mevhumu yok. Fiyatta anlaşma usulüne göre biniyorsunuz. "Askeriye ne tarafta abi? Kaça götürürsün? Çok değil mi ya, bak asker adamım fazla param yok.", gidiyoruz. İşte burası olsa gerek. Kapısında "orduya sadakatle hizmet şerefimizdir" yazıyor.

Akşam saat beş gibi nizamiyeden içeri giriyorum. Hava çoktan kararmış, aralık tarifesi uyguluyor gökyüzü. Beni bir asker karşılıyor, "Şu tarafa geç birader" diyor. O gün de aksi gibi kısa dönemlerin teslim olma günüymüş. Kısa dönem olmadığımı, uzun dönem askerlik yapacağımı anlatana kadar bayağı uğraşıyorum. Kısa dönem olmadığıma inanmak istemiyorlar bir türlü. Sonunda gerçeği kabulleniyorlar, "Şöyle geç biraz otur bekle birader, komutana sorcaz senin durumu" diyor asker. Arkama dönüyorum, adamlar bekleme salonu tarzı, oturma gruplu falan bir yer yapmışlar. Gidiyorum oturuyorum siyah deri koltuklardan birine. Neden sonra bir kedi geliyor. Kucağıma atlıyor, ben de gayri ihtiyari okşamaya başlıyorum. Bu esnada sonradan komutan olduğunu anladığım adam yaklaşıyor, ters ters bakıyor bana ve kediye. Askeriyedeyim, siyah deriden koltukta oturuyorum ve kucağımdaki kediyi seviyorum. Böyle absürt bi durum. Askerlerden birine "Yahu muharrem şu kediyi almayın buraya diye kaç kere söylicem?" diye çıkışıyor adam. Başını öne eğerek "Emredersin komutanım" diyor asker. Komutan bana dönüyor, "Gel bakalım böyle delikanlı, çantanı da al..." diyor.

Nizamiyeden bir asker veriyorlar peşime, bana alay karargahına kadar eşlik edecek, orada kayıt işlemlerimi yaptırıp esas bölüğüme yerleştirecekler beni. Yolda refakatçimle muhabbet etmeye çalışıyorum, "Kardeş işte beni de yakaladılar da getirdiler, ne tuhaf şey bu askerlik ayol" diyorum. Doğulu, gariban bir er yol arkadaşım, "Olur mu, askerlik en mukaddes vazifemizdir her Türk genci askerliğini yapacaktır" gibi bir şeyler söylüyor bozuk Türkçesiyle. Susuyorum bir süre. Yürü yürü bitmiyor yolumuz. "Sigara içebilir miyim?" diye soruyorum. "İç ama elinde sakla, kimse görmesin" diyor. Zaten saat yedi olmuş, mesai bitmiş kimseler yok etrafta. Yakıyorum bir tane, derin bir nefes çekiyorum. Tuhaflığın çöllerine hoşgeldim...

Karargah yazıhanesine götürüp bırakıyor beni. Bilgilerimi bilgisayara kaydediyorlar, silüsümü falan alıyorlar. Bir bardak hazır sahlep ikram ediyorlar ve birliğime postalıyorlar. Gidiyorum koğuşuma. Acemi birliklerinin güzel tarafı, herkesin sizin gibi sıfırdan başlamış olması. Bu yüzden devrecilik gibi pis şeyler görmüyorsunuz. "Hoşgeldin kardeş, nerelisin, alışırsın alışırsın. Korkma" tarzı kısa bir sohbet geçiyor koğuşta. "Bak sen burda yatarsın, Adem çavuşun üstü boş." Yatağımı da buldum oh mis. Sonra "Gel", diyorlar "Sana dışarıyı gezdirelim, hem telefon da var, ailene telefon edip geldiğini haber verirsin". Olur tabii neden olmasın...

"Bak burası atari salonu", "Aa atari salonu mu var?". "Bak burası sinema", "Aa sinema mı var?". "Bak burası yemekhane, burda yemek yeriz", "Aaa yemekhane de mi var?" şeklinde dolaşıyoruz. Herkesin üstünde hapishane stili açık mavi pijamalar. Askeriyeden veriyorlarmış. Telefon ediyorum eve. "Geldim, iyiyim, merak etmeyin, yok yok sahiden iyiyim". Sonra diğer askerlerle konuşmaya başlıyoruz. Herkesin en çok merak ettiği özelliğiniz nereli olduğunuz. "Nerelisin topraam?". Buradan muhabbet başlıyor, laf lafı açıyor. "Çok soğuk hava, içeri geçelim isterseniz. hem geç oldu."

"Neresinden?", "Merkez... Ama hiç gitmedim oraya, İstanbul'da yaşıyorum.", "Hmm anladım. İstanbul da iyi ama kalabalık yaa."

Yat içtiması alınacak birazdan. İlk içtimam. Herkesi dışarı çıkarıyorlar, bölük bölük sıraya dizip sayıyorlar. Defalarca. Çök, kalk. Çök, kalk. Sağ baştan say gibi kavramlarla ilk kez tanışıyorum. Askerde sizi sevmeseler de en azından sayıyorlar yani. Hem de istemediğiniz kadar... İçtima bitiyor, koğuşlara geçiyoruz, bavuldan eşofmanlarımı buluyorum, üstümü değiştirip yatıyorum. Korkunç yabancılaşma duygusuyla yüz yüze geliyorum tek başıma kalır kalmaz. İlk gece sendromu. Yattığım yerden etrafa biraz aptal aptal bakındıktan sonra gözlerimi kapatıp hemen uykuya dalıyorum.

Sabah gözlerimi açtığımda nerede olduğumu algılayamadığım birkaç saniye boyunca tavana bakıyorum. Sonra acı gerçek kafama dank ediyor: "Askerdesin lan. Asker oldun. On beş ay boyunca hem de. Kaçış yok. nihahahha!"

Lost ve Gaip

2007-04-05T23:38:00.000+03:00

Lost dizisinin yerli versiyonu çekilecekmiş. İyi de zaten var bir yerli Lost. Üstelik orijinal Lost'tan yıllar önce gösterime başladı. Evet tahmin ettiğiniz gibi Sırlar Dünyası'ndan bahsediyorum. Sırsa sır, gizemse gizem, tesadüfler yumağıysa tesadüfler yumağı, kayıpsa gaip. Onun müptelası da azımsanmayacak derecede fazla. Altyazıyla uğraşmamak da işin ekstrası. Hatta şöyle bir şey diyebiliriz:

"İnsanlar ikiye ayrılır:

1) Gizemli hikaye dinleme ihtiyacını Lost'la giderenler.

2) Sırlar Dünyası'yla giderenler. "

İkisinden birden giderene rastlamadım ama onlar da vardır mutlaka. (Others)

Rahmetli Kent Kitabevi

2007-04-03T03:55:00.000+03:00

Herkesin bir kişisel tarihi var ve herkesin bir kentle kişisel tarihi. Her kentin hususi tarihinin, o şehirde yaşamış veya yaşamakta olan insanların ortak tarihlerinde yer etmiş bazı öğeleri var. Kişilerin ilgilerine ve zaman geçirme şekillerine göre değişen bu öğeler arasında bahsim aslında daha çok yalnızken "ilgilenilen" ve bir başka boyuta geçildiği sonradan fark edilen yerler. Bu kimi zaman bir çay bahçesi, bir sinema, bir heykelin altı, bir biracı, masa tenisi salonu, bilardocu, kitapçı, atarici vesaire, herhangi bir yer olabilir.

İşte benim de kendi memleketimde hiç kimseyle değil, tek başına keşfettiğim, hep tek başıma gittiğim, oradayken dışarıdaki hayatı unutup kendimi kutsanmış bir çocuk ve halen "o çocuk" gibi hissedebildiğim yerlerden biriydi Kent Kitabevi. Aslında çok eskidir... Babam da Kent Kitabevi'nden almış Tommiks'lerini, Dedem de ikinci el ders kitaplarını Kent Kitabevi'nden almış. Ama Kent Kitabevi öyleydi ki, bir başkasına söyleyemezsin, "Ben şu, şu kitabı ordan aldım, kent'te bunları buldum" diye. Çünkü yağmalanır. Çünkü talan olur. Çünkü o zaman sana özel olmaz. Fiyatlar artar, bulacaklarını bulamazsın. Tabii ki böyle bir şey yok. Bir şeyler o kadar da çabuk bitmiyordu. Herkes Kent Kitabevi'ne gidiyordu, herkes biliyordu Kent Kitabevi'ni ama bahsedilmiyordu. İşte bu yüzden ben de kendi başıma bulmuştum.

'Kendimi buldum' bileli kendimi, çizgi-roman benim için hayatın vazgeçilmez anlamlarından biri, bir ulu önderdir. Kent Kitabevi'ne ilk kez girişim de böyle oldu. Camdaki Tommiks'leri görünce. Halen hatırlarım içerideki amcayı. Sonradan maddi olarak çok ilişkimiz olduysa da manevi olarak hiç bir zaman müşteri-tüccar ilişkisinin ötesine geçemedik. O gün de, bir kaç soru sordum, bana öyle davranmıştı ki, bu kadar kitabın içinde olan bir insanın bu kadar soğuk, bu kadar yabani ve canavar olmasına şaşırmış, bir daha da "fiyat" harici konuşmamıştım. Yıllarca Kent Kitabevi'nden alışveriş yaptım ve her defasında beni ilk defa görüyormuş gibi bir tavırla, en ufak bir samimiyet göstermeden ve "bir şey almayacaksan sktir git lan" dermiş gibi görünen gözlük üstü bakışlarıyla izledi.

Bizim oralara zaten her çizgi-roman gelmezdi. Her kitap da gelmezdi, dergi de. Biskim gelmezdi aslında. Anca Bruj Li, Brus Lee, Bruse Lie gibi yamuk kafalı, siyah önlüklü karatecilerin filmleri bir de raki, rambo, cüneyt arkın maceraları. Dergi de, bir kaç tane büyük dergi, gırgır, limon, leman, gerisi de askeriye namına poşet içi pompiş... Sahaf kültürü başka şehirlerde çok yaygın olabilir. Bundan benim hiç haberim yoktu. Annem babam azcık kendimi idare edebileceğime inandıklarında ve ben çocuk yaşımda yaptığım yaralamalardan sonra hapis hayatını da olgunlukla geçiştirince Ankara'ya gezmeye gidebileceğime karar verip iznimi onayladılar. İşte orada gördüm asıl sahafın ne olduğunu, sonra da o kadar çok sahaf gördüm ki İstanbul'da "yok ebesinin damunyası..." bile dedim hatta.

Bunun için, bir sahaf olarak Kent Kitabevi benim için yeri doldurulamaz bir mekândı. Aynı zamanda bir membağdı. Judas'ın hiç bir yerde bulunmayan sayılarını oradan almıştım mesela. Tamamı var, koklayıp sarılıyorum. Şimdi hepsini birden gebersen bulamazsın, bulsan yırtınır, alamazsın. Ama bu amca çizgi-roman biriktirmesine rağmen, nedendir bilmiyorum çizgi-roman'ları nefret eder gibi satıyordu. Ulan koca Judas, çıldırsan bulamazsın kardeşim, "arkasından numarasını söyle der, söylersin sonra "al, tanesi 250.000 lira" deyip geçerdi. Hepsini numaralamıştı kitapların. Jaws, Hayat Mecmuası, Sas, Süper Korku serileri, Doğan Kardeş, Kinowa, Hey, artık ne ararsan vardı burda. Dersaneden kaçar, okuldan çıkar, alışveriş için çarşıya çıktığımızda uzar Kent Kitabevi'ne gider ne gelmiş, ne var diye bakardım. Bazen günde bir kaç kez. Bir çocuğu vardı amcanın, o da kenarda çizgi-roman falan okurdu. Belki ona kızdığından satıyordu çizgi-romanları.

Nostalji denen şeye 15 yaşımdan beri falan bağımlıyım sanırım. Bu neyin tesiri bilemem. Bir vurgun bu sevda. Arada bir nostalji krizi gelir. O zaman satın aldığım her şey nostaljik olmalı. Etrafımdaki her şey. Okuduğum kitap da, baktığım ekrandaki şey de. Hatta nostaljik, 75'ten kalma sek süt bulsam, içerim o an tereddütsüz.

Yıllar geçti ben İstanbul'a yerleştim. Ankara'ya gittim, arada sırada döndüm memlekete geldim. Her gelişimde uğradım Kent Kitabevine. Her gidişimde gençliğimle buluştum, o amcanın çocuğunun büyümesine şahit oldum. Gidip gidip kutsandım. Kent Kitabevi'ne her girişte her yaşımla buluşup o her yaşlarıma, yeni kitaplar, dergiler falan aldım. Bazen bir plak, bazen bir kaset, hediyenin büyüğü küçüğü olmaz bende benim bana...

Bundan iki sene önce tekrar gittim Kent Kitabevi'ne. Yıkıldım. Yerinde yok. Bomboş. O eskimiş mavi tabelayı göremeyince ne yapacağımı şaşırdım. Yok ulan imkânsız. Ne bileyim belki sanırım ve abarttığıma göre yüzlerce yıldır oradaydı Kent Kitabevi ve o amca. Etraftaki dükkanlara sordum tek tek. Çaycı bildi sonunda. "Onlar taşındılar, Ulu Camii'nin orda, elagöz bilgisayarın ilerden sağdan girince..." Oh ulan. Oh be...

Hemen bastım yürüdüm, hatta sanırım uçtum. Biraz sordum, sonunda buldum. Amcam bu defa hiç görmediğim daha eski, daha da eski şeyler çıkarmıştı ortaya. Ama artık İstanbul'daki sahafların fiyatlarından da haberdardı az çok belli ki veya benim bu Judas'ları falan ayıklamamdan, sinsice seri toplamalarımdan işkillendi, çizgi-roman'lara bayağı bir zam yapmış. 250.000 liraya verdiği Hayat Mecmuası olmuş 7,5 milyon. Neyse, ikna ettim çok aldım, kimse almaz dedim, param yok dedim, verdi ucuzdan. İyice bir rahatladım, aldım alacağımı. "Bu efsane bitemez kardeşim" dedim. Yerli kaya yerinde durur, yıkılmaz. Neşeyle, huzurla eve döndüm.

Aynı sene bir kaç ay sonra tekrar gittim. Dükkan kilitliydi. Yandaki çay ocağına sordum. "Abi artık pek gelmiyorlar, kafalarına göre, bazen açıyorlar, bazen açmıyorlar" dedi. yaklaşık 1,5 saat çaycıda çay içtim bekledim. "Hah, Muhammed geldi" dedi çaycı. Baktım bizim o küçük çocuk büyümüş, dükkana bakar olmuş. Koştum peşinden girdim. Bayağıdır açmamışlar sanki dükkanı. Çocuk bayağı isteksiz. "Amca nerde?" diye sordum "Hasta, gelemiyor artık yaşlandı, benim de okul mokul var bakamıyorum pek, arada bir açıyoruz" dedi. Lan, dedim n'oluyor. Amca gençti be daha. Ne hastalığı. Kent Kitabevi hastalanır mı? Kapanır mı? Hadi beni geç, sıfır kitap almaya parası yetmeyen ne yapacak? Bu milleti kim doyuracak. Öyle düşünceli salak etrafa bakarken amca geldi. Hemen tezgahın arkasına geçti. "Al onları al götür" dedi, gülümsedim. Hemen böyle artis artis arka sayfaya baktım, "numarası falan fişman" dedim, o da güldü, anladı, "onlar sen ne dersen o fiyata" dedi. Tom Braks'ların eksiklerini buldum aldım. Tanesini 3 kafaya. Böylece amcayla ilk "yakın" diyaloglarımızı yaşamış olduk. "Hatırlıyormuş yav" dedim, bir şeyler daha aldım çırptım çıktım.

Bugün, Engin'le büyüdüğüm caddelerde gezmeye çıktık. Laf döndü dolaştı Kent Kitabevi'ne geldi. "Lan ne günlerdi..." falan derken, ben şunu almıştım, şunları orada bulmuştum hesabına kaydık ve yine bir indirme yapmaya karar verdik. Hava buz, kar yağıyor, sırtım yavan. Engin yerin değiştiğini bilmiyormuş. Ona yeni yeri anlattım, başımdan geçenleri falan. İyice iştahlandı, kim bilir neler buluruz diye. Yürür müyüz, yürürüz lan, bas...

Yerine geldik, yerimiz yerinde yok. Yanlış mı geldik diye biraz dolandık. Yok. Benim suratım asıldı, Engin'in yüzü düştü. Bu sefer kesin gitmişti herhalde. "Yandım anam" diye bağırdım içimden.

Orda bir kaç dakika salak gibi kaldık. Konuşmadık da. Hep dönerci olmuş dükkanlar. Dönerden tiksindim.

Çay ocağı duruyordu, girdim, "Burda Kent Kitabevi vardı, ne oldu taşındılar mı" diye sordum, taşınmış olmaları umuduyla.

"Onlar bıraktı abi, particilik yapıyorlar artık" diye cevap verdi çaycı.

Particilik ne lan? Particilik bir iş mi? Böyle bir meslek dalı mı var, bundan geçiniliyor mu yani? Hasktürdülger.

Arada bir ben, 3 ayda bir Ahmet, 2 senede bir Engin, 3 yılda bir Nesrin, 40 yılda bir biraz umut uğrayınca olmuyor, yetmiyor demek ki. Kitap mitap bir yere kadar... Kokuşmuş eskilerin, farelerin kemirdiği yaprakların arasında ömür daha fazla gitmiyor demek. Allah'tan amca ölmemiş, ölmemiş ama hayallerimi öldürdü. Ben "o" olmak istiyordum, o amca, o sahaf, hiç değilse ve en azından evimde, onun dükkanının reprodüksiyonunu yapmak, bununla mutlu olmak için biriktiriyordum biriktirdiğim çoğu şeyi. "Bırak lan uğraşma, alma daha bir şey, sat yırt at ne varsa" dermiş gibi bırakıp gitmiş. Yumruklarımı sıkmışım, damarlarım patlayacak. Gözlerim yaşlı. Engin'e baktım, o da ağlamaklı.

"Koyyim ulan" dedi Engin, "Ne yani, ne yapacağız lan biz şimdi?"

"Geçmişimiz siliniyor oğlum" dedim "ihtiyarladığımızın işareti. Gençliği daha fazla hatırlamayın, o gitti diyorlar."

"İyi, ölmemiş bari" dedi.

"Lan" dedim "Bitirim Zeki"nin dükkanı da kaldırmışlar herhalde. Bu Market ne lan burda?"

"Olabilir. Kimse yedi cüceler oynamıyor artık demek ki" dedi.

Bir kaç adım daha attık. Bitirim Zeki'nin Yeri, aslanlar gibi duruyor yerinde. Oh. Hiç değilse o duruyor. Onu da bulamasaydım, artık ne zaman kendime gelirdim bilmiyorum. Kent Kitabevi'nin vurgununu birden bire aklıma gelen Bitirim Zeki biraz olsun unutturdu. Fazla sürmez, etrafı özel hastane, market falan olmuş. Bir kaç yıl sonra Bitirim Zeki'nin ufak sigaracı dükkanını da kaldırırlar, yok ederler. Zaten kendisi için yapılmış şu her zerresine kadar dandik haber, onun "yok olabilen" biri olduğunu kanıtlıyor.

Akşam oldu. Engin'i bıraktım. Yarın döneceğim. Ama gece yatmadan aklıma yine girdi.
Kent Kitabevi efsanesi bitti.
İçimden hayaller ve yıllar kopup gitti.
Particilik yapıyorlarmış.
Hayatımın neresinde kaldığımı ve hayatımın herhangi bir neresine nasıl dönebileceğimi artık bilmiyorum gibiyim.
Bu da geçer ama izi kalır gibiyim.
Sallanan, paslanmış, delik deşik, eski mavi bir Kent Kitabevi tabelası gibiyim.
Biraz bayağı üzgün gibiyim be Kinowa.

Arılağr Arılağr Şimdi Gözümde Canlandılar

2007-04-03T00:33:00.000+03:00

Bu şarkıyı söyleceğiz belki de bir müddet sonra çünkü ABD’de binlerce arı ortadan kaybolmuş. Türk arıcılar da geçen seneden itibaren üretimin geçmişe göre %30'lar seviyesine düştüğünü söylüyorlar. Kimileri bunun nedeninin küresel ısınma neticesinde değişen mevsim şartları olduğunu söylemiş, kimileri kimyasal ilaçlara falan bağlamış, kimileri de acemi arıcılara yüklemiş tüm suçu. Belki de bunlardan hiçbiri değildir cevap. Belki de bir arının "Neden bal?" sorusunu sormasıyla başladı her şey. Ve şöyle vızıldadı arkadaşlarına oyunbozan arı: "Ulan binlerce yıldır bal üretip duruyoruz, harala gürele bir koşuşturmacadır gidiyor, kraliçenin kaprisi de bir yandan, kafamızı petekten kaldırıp dünyanın keyfini şöyle bir süremedik anasını satiym, biz miyiz lan bu dünyanın enayisi? Skerim balını da peteğini de! Bana para mı veriysunuz la?" Muhtemelen olay böyle başlamıştır yüzde yüz. Umut edelim de diğer hayvanlara sıçramasın bu felsefe.

Haber de şurada: http://www.ntvmsnbc.com/news/404425.asp

Müziksiz bir MSN aşkı hatadır

2007-03-28T16:15:00.000+03:00

Kaçınılmaz bir şey vardı ki o da "MSN Aşkım" diye bir şarkı yapılmasıydı. Eşsiz kişilik, internet starı Arif Altunkaya'nın bu şahane ve son derece duygusal eserini Grup Feryat cover'lamış. Bir duygu yükü, bir depdebe...

MSN Aşkım'ın orjinali ise şurda:
http://www.youtube.com/watch?v=6tnZWMelfW0

Ha Bu Kaçınci Senfoni

2007-03-19T23:10:00.000+02:00

Mustafa Topaloğlu'nun Eminem (Oy Sana Dolanayım) adlı eseri bir dönem herkesin diline dolanmıştı. Hatta bu türkünün olduğu kasetin halen Türkiye'deki satış rekorunu elinde tuttuğu söyleniyor. Aşağıdaki adreste bu eserin klasik batı müziği formunda mükemmel bir yorumu bulunuyor. Armağan Ekici yapmış. İnsanı keyfini yerine getiriyor. Müthiş eğlenceli olmayı, dinleyince kalkıp göbek atasın gelmemesine rağmen başarması da enteresan bir nokta.

Buyrun: http://home.wxs.nl/~ekici000/Ses/emine.mid

Hakeme Gözlük

2007-03-12T10:24:00.001+02:00

Sahalarımızda bazı naif taraftarlarca "Hakeme gözlük, eline sözlük" şeklinde bir tezahurat seslendiriliyor bazen. 3 bilemedin 4 büyükler taraftarlarından bunu duymamız tabii imkansız; adama gülerler. Ama anadolu takımlarının taraftarlarından bazıları hala seslendirebiliyor bunu. Fakat gözlüklü hiç futbol hakemi yok, bilmem siz de dikkat ettiniz mi? Hiçbir hakem gözlük takmayı düşünmemiş. Ve bunun nedeni hakemin "top çarpar, gözlük gözüme kaçar" tedirginliğinden başka bir şey elbette; gözlüklü bir hakemin izleyiciler ve oyuncular üzerinde yaratacağı "göremiyor lan bu" izlenimi. Adama kör muamelesi yaparlar hatta. Hakemsen gözün 10 numara bile olsa gözlük takmayacaksın; takarsan iyi görürsün, iyi süzersin belki ama sana iyi gözle bakmazlar.

Diyelim doktora gittin, adam seni muayene etti. Sonra açtı bir tıp kitabı, bir şeyler okuyor. Huzursuz oluyorsun tabii, pardon ne okuyorsunuz, diye soruyorsun. Hastalığınız konusunda ufak bir şüpheye düştüm de, emin olmak için kitaba bakıyorum, diyor adam mesela. Bir daha o doktora gitmezsin, adam öğrenememiş dersin. Ama bakmadan sallamasyon bir ilaç yazsa pek huzursuz olmayacaksın. Böyle yapan doktorlar da varmış. Hastayı muayene ettikten sonra zararsız (ve tabii yararsız) bir ilaç yazıp yolluyormuş evine; düzelme olmazsa bir hafta sonra gel diyerekten. Bu arada hastalığı kitaplardan, google'dan girip iyice inceliyor tabii. Bir hafta sonra hasta geri geldiğinde bu sefer gerçekten tedavi edecek ilacı yazıyor. Böylelijle ne hasta işkilleniyor, ne doktor yanlış bir adım atıyor. Çözümün tek kötü yanı bir hafta içerisinde hastaya bir şey olması ihtimali.

Ama gözlük doktora yakışıyor bak mesela. Zamanında çok okumuş, çok şey biliyor izlenimi veriyor. Tabii göz doktoru değilse.

Yaratıcı Yazarlık

2007-03-07T13:08:00.000+02:00

Rıdvan Dilmen, Milliyet gazetesindeki köşesinde, yine bir şeytanlık yapıp alışageldik köşe yazısı formatının oldukça dışında yepyeni bir anlayışla karşımıza çıkmış bugün. Kendi kendisiyle bir röportaj yapmış. Rıdvan soruyor, Dilmen cevaplıyor. Ya da Rıdvan soruyor, şeytan cevaplıyor:

"Zico'nun, Fenerbahçe'yi tek forvetle oynatmasını ve orta göbeğe Aurelio-Appiah ikilisini yerleştirmemesi çok eleştiriliyor. Aynı fikirde misin ?Sezonun ilk haftalarını hatırlarsak, ne rastlantıdır ki o dönemde, "Fenerbahçe çift forvetle oynamaz. Orta saha niçin güçlü tutulmuyor ?" deniyordu. Teknik Direktör Zico şimdi de takımını tek forvetle sahaya sürdüğü için eleştiriliyor. Bunları söylerken mantıklı bir gerekçe ortaya koymak gerekiyor."

Yazının tamamı şurada: http://www.milliyet.com.tr/2007/03/07/spor/ydilmen.html

Vallahi süper. Okuması rahat; dinler gibi okuyorsun. Reklamla kesilme sıkıntısı falan da yok. Bundan iyisi şamda kayısı değil mi? Tabii tabii, çok katılıyorum sana, aynen. Öptüm canım. Sağol sağol. Görüşürüz.

Ye Gulüm Ye, Kan Yapar...

2007-03-04T23:59:00.000+02:00

"Aman" diyorlar, "aman dikkat edin de yediğiniz şeylere mikroogranizmalar bulaşmasın".

Gayri ihtiyari bazı makaleleri okurum. Geçen gün yine ismi lâzım değil bir yerde rastladım, adamım özetle diyor ki "yediğiniz içtiğiniz temiz olsun, yoksa mikroorganizmalar çıkar iki dakika lezzet alacağım derken geberir gidersiniz." En yapılmaması gereken şeyleri bir kaç madde halinde sıralamış, görelim uğur'cum:

.Tezgâh üzerinde çözdürme işlemi yapmayın
.Yemekten arta kalanları tezgâh üzerinde bekletmeyin
.Çiğ et ve sebzeyi aynı bıçakla kesmeyin
.Aynı kaşıkla yemeği karıştırıp tadına bakmayın
.Kirli kesim tahtası kullanmayın

"Ülan" dedim "tribini yiyim, nasıl yaşıyorum lan ben hala hoca yav?"? Bunların hepsini yapıyorum, eksiksiz. Üstelik mesela son kullanma tarihi geçmiş her ürüne kafadan 2 ay da ben süre veririm. Akşam makarna yaparım, artanı ocakta kalır, sabah üzerine mayonez-ketçap sos yapar yerim. Geçenlerde Gökhan'la yumurta yapıyoruz kahvaltıya, üzerine kapatacak gazete bulamadım, bu "kesim tahtası" niyetine kullandığımız bir koca plastik taban vardı, onu koydum tavanın üzerine, öyle unuttum, mutfağa gittik, plastik erimiş, yumurtanın üzerini kaplamış bir güzel. Son yumurta, son malzemeler kardeşim? Böyle ince ince konuşuyon, dışarı çıkıp yumurta alır mısın bir daha, bi daha bekler misin? Neticesinde biz de plastik soslu yumurtayı bir güzel yedik kardeşim. Öyle de güzeldi, öyle de lezizdi. Büyük parça plastik gelirse ağzına çıkarıp kenara koyuyorsun. O kadar.

Sonra bi düşündüm aramın korktuğu şey mikroorganizma. Gözle bile görülmüyor. Demek ki yemeğinden böcek çıksa, reçeline sinek düşse bir ay yemek yiyemez bu oğlan. Olmaz öyle şey. Sebzeye, meyveye inanan insan, "Allah her şeyi bizim için yaratmış" deyip ısırgan otundan tut, karidese, kerevizden tut, işkembeye her şeyi yiyebilen bir insan gelmiş mikroorganizmaya laf atıyor. Mikroorganizma dediğin şey candır be. Yemeğin, içmeğin lezzetini mikroorganizma verir.

Dibi tutmuş pilava, 2 gün beklemiş suyu çekilmiş menemene, çiğköfteye, dolapta kendi suyunun içinde unutulup sümük gibi olmuş peynire, 1 hafta bekletilip sulanmış sarmısaklı mayonezli makarnaya, 3 günlük ayran çorbasına, 4 kere ısıtılıp yenmediğinden tekrar dolaba koyulup, sonraki sefer çıkarıldığında suyu kalmamış olmasına rağmen lezzeti tavan yapan şehriye çorbasına mikroorganizma membağı, kirli yemek, güvensiz, mikrop yatağı diyen adamın da sırf ağız tadından değil, insanlığından şüphe ederim.

Bana geliyorlar, yok karışık yeme, birbirine karıştırma, onun tarihi geçmiş yeme, o bozulmuştur dökelim falan diyorlar. En çok da kadın cinsi. Aha bu nazlı kadın cinsi. Sonradan görme, burnu havada bizim Türk kadını. lan gidin. sizden de şüphe ederim.

Türk kadını hususuna başka zaman girerim. Ama bildiğim şu ki, başka milletin çocuğu olsaydım, bu Türk kadınına "burnu büyük, kötü kalkık" der, inan olsun dönüp bakmazdım. Ne lan kadın oldunuz diye, erkekler mecburen size muhtaç diye bu milletin çektiği. Madem burnun havada, madem kimseyi beğenmiyon, aynaya bakmadan, kendini bi rus kızıyla, bi finlandiya ortalamasıyla karşılaştırmadan prenses gibi dolanıyon, dönüp gelip bana mikroorganizma demeyin kardeşim. (öyle tırışkadan polemik yapayım dedim, arama motorlarında "türk kadını" çok aranıyormuş).

Eğitim Cehalet Alır

2007-03-03T02:41:00.000+02:00

Bugün giriş kapısında "Dikkat Eğitimli Köpek Var!" yazan bir ev gördüm. İnsan acaba ne demek istemişler, şeklinde düşünmeye başlıyor tabii hemen. Köpeğin eğitimli olduğunu belirtmek de nedir? Bu tür tabelalar özel mülkiyetine fütursuzca dalmak isteyen kişileri korkutmak ve yıldırmak isteyen kişilerce asıldığından, köpeğin eğitimli olduğunun belirtilmesi de aynı amaca hizmet etmeli. Demek ki eğitimli köpek eğitimsiz köpekten daha tehlikeli, yıldırıcı. En azından köpeğin sahibi böyle düşünüyor. Köpek dediysem uyuz köpek sanmayın, demek istiyor. Halbuki eğitimli köpek dediğin zaman benim aklıma, her önüne geleni ısırmaya yeltenmeyen; büyüklerine saygılı, küçüklerine sevgili; "Lûtfen getirir misin Bobi?", denildiğinde getiren çağdaş bir köpek tipi gelirdi hep. Netice itibariyle yıldırıcılık katsayısını arttırmak için eğitim'in kullanılması hiç hoş değil. Üstelik biraz daha gizemli olunarak daha yıldırıcı da olunabilir. Şunları tavsiye ediyorum:

"Köpek var, köpek var!..."

"Dikkat, O var!"

Hastalardan Öğrendiğim Bir Şey Var

2007-03-01T22:12:00.000+02:00

Bugün muayene ettiği hastalardan öğrendiklerini yazan bir doktor blog'u geldi. Her gün çeşitli yaş, meslek, cinsiyetten değişik değişik hastalar geliyor ve değişik değişik şeyler anlatıyorlar doktorumuza. O da bize anlatıyor. Ayrıca bu anlatılanlar doğrudan hayatın içinden gelen bilgiler olduğundan çoğunlukla gazeteden, dergiden öğrenilemeyecek nitelikte oluyorlar. Helal olsun sana doktor diyor, ve teşekkürotin 3x1 veriyoruz.

Adres: http://benbugunbunuogrendim.blogspot.com

Müsaitseniz Abim Sizinle Şeyapmaya Gelecek

2007-02-22T20:35:00.000+02:00

Çin'in güneybatısındaki Yunnan eyaletinin bir bölgesinde yaşayan Mosuo adlı halk ilginç evlilik adetleriyle kameramıza takıldı bugün. Kadınların mutlak hakimiyet sürdüğü bu evlilik türüne ziyaretçi evlilik deniliyor. Gecelik evlilik de denilebilirmiş; zira kadınların, sabah kargalar bokunu yemeden önce sittir olup gitmesi şartıyla istediği erkeği gece birlikte olmak için evine davet edbilmesi esasına dayanıyor. Geceyi birlikte geçirdikten sonra uğurlar olsun. Bizim gibi full time evlilik yapan halklar tarafından Mosuo kadınları hakkında sık sık eş değiştirdikleri, hepsinin bir nevi fahişe olduğu şeklinde kanaatler oluyormuş genelde, oysa böyle bir şey yokmuş. Bir kadının ömrü boyunca tek erkekle beraber olabildiği de oluyormuş; tabii yalnızca geceleri.

- Size Baba diyebilir miyim? - Baba ne lan?

Çocuk olduktan sonra erkek de olsa kız da olsa annesinin himayesinde, annesinin evinde yaşıyor. Kızlar da evlenip başka eve gitmediklerinden aileler sürekli büyüyor. Büyük büyük nene, büyük nene, nene, teyze, dayı, abi, abla cümbür cemaat yaşıyorlar. Aileler bizdeki gibi bölünmediği için bir cinsin diğer bir cinse üstünlüğü sözkonusu olamıyor; kadınlar ezilmiyormuş örneğin.

Tabii babalar çocuklar üzerinde hiçbir hak sahibi olamıyorlarmış. Hatta baba kelimesi yokmuş Mouso dilinde. Bu yüzden sevilen arabesk sanatçılarına bizdeki gibi baba demiyor, dayı şeklinde hitap ediyorlarmış.

Mosuo'lularla yapılan bir röportaj dinlemiştim. Seyrettiği aşk filmlerindeki ilişkileri nasıl bulduğu sorulan bir Mosuo erkeği, "Ya tabii aşk olayı iyi de dayı, bir kadınla sürekli aynı evde yaşanır mı allasen?" şeklinde cevaplıyordu soruyu. Aynı şekilde kadınlar da durumlarından memnun Gül gibi geçinip gidiyorlar.

Mosuolar hakkında detaylı bilgi şuradan edinilebilir. Şura.

Namu adlı bir Mosuo kızının hayatını anlatan bir kitap da yazılmış ve dilimize çevrilmiş: Elveda Kızlar Ülkesi. 339 sayfa, 2. hamur bir kitap. Ciltsiz ve 13x20 ebatlarında sunuluyor.

Ezginin Günlüğü'nün Kanto adlı şarkısının nakaratı ise adeta Mouso kadınları için yazılmış bir marş gibi duruyor:

Ateşe baca lazım
Kitaba hoca lazım
Bana bir koca lazım
O da bu gece lazım

Pembe Domates Ağı

2007-02-20T16:58:00.000+02:00

Bugün çok alakasız bir şekilde farkettim bu enteresting insanları. Helal olsun dedim, takdir ettim, lan aralarına katılayım, bir domates de ben yetiştireyim diye duygulandım yer yer.

Balkonda domates yetiştirmişler, domatese şiirler yazmışlar, organik salça üretmişler, toplantılar düzenleyip domates partisi yapmışlar. Memlekette orjinal tohum kalmadı diye bağırırken birileri, memleketin ünlü pempe domatesini elele verip tekrar canlandırmışlar. domates de kardeşim, tuzla böyle, ekmekle nasıl gider biliyor musun? hele organikse, hele organikse be kardeşim?

insan yediği şeyi organik, biyolojik, platonik, sanal falan diye ayır mı arkadaş? şu halleri anlayamıyorum ama bu organikçi insanlara başarılar diliyorum. yılmadan devam ederler umarım. internet de bazen işe yarıyor lan.

seni çok özledim, platonik aşkım organik domates.

http://pembedomates.blogspot.com/

Super Punch-Out'ta Stres Atma

2007-02-20T13:22:00.000+02:00

SNES (Super Nintendo Entertainment System)'in süper şahanesi oyunlarından biriydi Super Punch-Out, o zamanlar bizim oralarda SNES falan yok tabii ama bi ataricide var. Adamın yaptığı kıyak anlatılır gibi değil, cihazın varlığını biliyoruz, görüntülerini falan görüyoruz, çıkan oyunların ismini duyuyoruz ama ne yazık ki elde var bi c64, bi amiga600 olmuyor kardeşim. Aynı oyunları oyna oyna dur. Giderdim o atariciye, dersaneden kaçar, bütün harçlığı yatırır, 3 saat, 4 saat oynardım. Ama kayıt edemiyorsun. O gün bitirdin bitirdin, yoksa bir dahaki gün en baştan. Bu oyuna harcadığım vakti yürüyerek geçirsem Antarktika'daydım (su üstünde yürüyebildiğimi anlatmaya gerek duymuyorum).

Geçen böyle bi sitires bastı, canım sıkkın, içimden bir şey gelmiyor. Bilgisayara bakıyorum, o klasöre gir, öbüründen çıktı. Ulan emulator/SNES klasörünü görmez miyim, yürü be cezayir.

Açtım Super Punch-Out'u dövdüm dövdüm rahatladım. Hem nostaljik yolculuk yaptım, oynarken geçmişten güzel günler hatırladım. hem oyun eğlenceli, esprili. Oh be kardeşim. Sonra bi uyumuşum, bebekler gibi, rüyamda cennete şöyle bir tepeden baktım be aziz petrus yav

al sana snes emulatörü, al sana super punch-out kardeşim. çıldır.

Mavi Ay

2007-02-17T22:08:00.000+02:00

Digitürk'ün nostaljik dizi kanalı Retromax'te Mavi Ay'a denk geldim geçen. Haliyle Bruce Willis görünüyor bir müddet sonra. Rahatsız oluyorum birden. Nostaljik şeylere rastlandığında ilk olarak oluşan hüzünlü sevinç ardından gelebilen "yaşlanmışım" düşüncesi değil rahatsızlığın sebebi; Bruce Willis'in alışık olmadığım sesi, seslendirmesi.

İlk yayımlandığı yıllarda Alev Sezer seslendiriyordu Bruce Willis'i. Ve bu ses Bruce Willis ile o kadar özdeşleşmişti ki, Alev Sezer'in ölüm haberini "Bruce Willis'in sesini yitirdik" şeklinde veren gazeteler olmuştu diye hatırlıyorum. Şimdi ise bir başkası seslendirmiş. Tuhaf ve oldukça yapmacık gelen bir sesle.

Bakalım Brus'un orijinal sesi nasılmış diyerek orijinal ses düğmesine basıyorum ve seslendirmeyi yapan adam İngilizcesini de mi seslendirmiş acaba diye düşünüyorum; çünkü orijinal ses dublajıyla neredeyse aynı. Dublajcı mükemmel bir şekilde taklit etmiş sesi. Tonlamalar, ses rengi aynı. Tek fark Türkçe konuşuyor adam.

Bu noktada, orijinaline bu kadar çok benzeyen bir dublajdan niye rahatsız oldum o zaman diye düşünüyor tabii insan. Orijinaline bu kadar benzemeyen bir dublaj yapılsaydı da rahatsız olacaktım, çünkü Alev Sezer'in dublajına alışmıştım ve bu dublaj dışındaki tüm dublajlar beni rahatsız edecekti şeklinde bir cevap verilebilir. Ya da, orijinale aşırı benzetme çabası beni rahatsız etmişti; dublajcı bu çabayla hareket ettiği için istemeden yapmacık olmuştu.

Can Yücel şiir çevirisi için şöyle söylemiş: "Çeviri kadın gibidir: güzeli sadık, sadığı güzel olmaz." Belki şiir çevirisi için söylenmiş bu söz dublaj için de geçerlidir. Evet sanırım en doğru cevap bu. Çünkü o kadar da yaşlanmadım kardeşim.

Kekmaster

2007-02-16T00:15:00.000+02:00

Bugün posta kutuma bir mail geldi. Yollayan kekmaster.com yöneticisi Burcu Esmerli'ydi.

"Merhaba" diyordu Burcu hanım. "Ücretsiz üye olup hesabınınıza 10 dolar bonus kazanın. Sitemizdeki sponsordan ufacık bir tavla programı indirip üye olun. Hemen oynamaya başlayın."

Burcu hanım bir kekleme sitesi için seçilebilecek en güzel ismi seçmiş. Açık sözlüğünü tebrik etmek lazım. Tabii belki de birileri Burcu'yu kekledi. Burcu?

Eskiden Kar Yağardı Erzurum'a

2007-02-15T23:53:00.000+02:00

Küresel ısınma, elalemin karısına kızına fütursuzca laf atan gençlik, dübleks ev ve kartonpiyer çılgınlığı gibi toplumsal konularda dert yanan dertli bir şarkılı şiir çalışması.

http://www.tekinkarabey.com/klipler.asp adresinden izlenebilir.

Asosyal Adamın Konser Heyecanı

2007-02-14T12:56:00.000+02:00

ORKESTRA İSTANBUL VE CENGİZ ÖZKAN'DAN "TÜRKÜLER"

Cengiz Özkan, 16 Şubat günü, saat:20:30'da Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda, kadife sesi, gül gibi yorumuyla, yaylı çalgılar için yapılmış düzenlemelerle Orkestra İstanbul eşliğinde, Oğuzhan Balcı şefliğinde güzelim seçme türküleri yorumlayacakmış. Tabii insan ilk etapta "ooo süper" diye düşünüyor. 15-20 saniye gaza geliyor. "Sercan'ı da arayayım, Funda'ya da haber vereyim hep beraber gidelim, şöyle güzelce bir türkü dinleyip, hûşû dolalım" diye niyetleniyor. fiyatlar da pahalı değil 15-16 milyon koca konser. Ardından başka kimi arasam diye düşünüyorsun, "şu da sever, bu da sever, öbürüyle Cengiz Özkan'ın şu şarkısını dinlemiştik" derken insan listesi artıyor. Sonra tekrar kişileri eksiltmeye başlıyorsun. eh işte 3-5 kişi kaldı. Bi hesap yapıyorsun burdan çık, onlarla buluş, onları bekle, etraf kalabalık ordan Cemal Reşit Rey'e git, konser bitti yine koca kalabalık, herkes bir yere gidiyor, o yorgunlukta taa CRR'dan çıkıp eve geleceksin. Bir de herkes eve gitmek istemeyebilir, kimi yemek yemek ister, kimi bir şeyler içelim der, bir başkasının depresyonu vardır konuşmaz gülmez. en sonunda "bununla mı uğraşacam lan, mp3'leri vardı zaten, iki tane dinleyeyim olsun bitsin" deyip konuyu kapatırsın. organizatörlük birilerinin ruhunda vardır, mutlaka organizasyon yapan bir arkadaş edinmek gerekir, yoksa bu yük insanı yerinden kımıldamamaya alıştırır. hocam ağzına sağlık, güzel söyledik kırmızı buğday.mp3'ü. teşekkür ederim.

DOLAPDERE BİG GANG

Bu grup da fena değil. Hani defalarca yapılmış bir şeyi yine yapıyorlar ama ancak şimdi yapabilmişler, bir albümleri olmuş falan. Öyle hemen "yeni bir şey yok hep tırışka, aynı muhabbet" deyip geçemem. Destek veririm genç yeteneklere, farklı bir şey yapabileceklerine inandığım deneysel çalışanlara. Devlet de bu ay deneysel çalışanlara kira yardımı yapabilir mesela, kolay bir şey değildir, bir süreçtir, yorucudur en neticesinde; kendiniz hiç bir yere gelemeyebilir, hiç bir şey kazanamayabilirsiniz ama bir sürü insana fikir verir, yol açar, onları cesaretlendirirsiniz. Bu ödüllendirilmesi gereken bir şeydir.

işte bu Dolapdere Big Gang'in de konseri varmış, Balans Music Hall'da, 16 Şubat'da. Biletler 30 kafaymış. Tabii hemen buna da gitmek istedim. Bir kaç kişi ayarlamak istedim. Bu Balans Music Hall'a daha önce gitmiştim zaten. Şöyle bir düşündüm. Daralırım lan orda. Bir gün yine ismi ilâzım değil bir türkücü kardeşimiz çıkmıştı. e mekân müdavimi klabır bir kaç tip de gelmiş, eller havaya, pomp up the jam hareketi yapıyorlar. dan dun aşşa yukarı tilt oldum tabii. Şimdi bakıyorum... hani, benim müzik dinleyebilmem için bir alanım olmalı, rahat olmalıyım. Etrafta seni rahatsız eden şey çoksa, hareket edenler, ayakta duranlar, saçma danslar yapanlar, sarhoş olup kendini kaybetmişler, müziği perdeleyen gürültü, sahneyi görememe, bulunduğun yerden gelip geçenlerin sana çapması, pardon'lar falan varsa dikkatin dağılır. ne anlayacaksın dinlediğin müzikten o zman. hani biz de "kop kop" çocuğu değiliz, gelemeyiz kardeşim o muhabbete. sükûnetin harcıyız. Kısaca bakıyorum konser güzel, fiyat güzel, gün güzel ama kesin birilerini döverim yani, çıkartırım dışarı iki tane çakarım, ağır konuşur kalp kırarım. o yüzden ne dikene dokun ne kendini incit hesabı (böyle bi hesap var mı bilmiyorum) yine illegal yollardan dinlemeye devam. cd'sini aldım o ayrı, ama dinlemesi zor, araya parça atamıyon.

yani durum böyle rençber abi.

fallik logo ödülleri sahiplerini bulabilmiş

2007-02-11T00:49:00.000+02:00

http://b3ta.com/features/phalliclogoawards/